ارشاد در معرفت و وعظ و اخلاق - قلانسى نسفى، عبد الله بن محمد - الصفحة ١٦٣

تو نيز جز مرا مپرست. و هم‌چنان‌كه آن‌چه از روزى‌[١] قسمت تو كرده‌ام كسى را اندر آن شريك تو نكرده‌ام تو نيز اندر خدمتى كه مرا[٢] مى‌كنى شريك اندر ميار يعنى‌[٣] به ريا مكن و هم‌چنان‌كه طاعت فردايينه امروز از تو نخواستم تو نيز از بهر روزى فردا با من‌[٤] خصومت مكن. و از روى عقل نيز نكوهيده است چه هر وقتى كه بنده روزى امروزينه يافته باشد و غم روزى فردايينه خورد[٥] عيش وى برود كه‌[٦] چون فردا شود غم [b ١٠٥] فرداى ديگر خورد، چون ماهى‌[٧] يافته باشد غم ماه ديگر خورد، عمرش بى‌مزه گردد. و ابو الفتح بستى اندرين معنى دو بيت گفته است:[٨]

غم روزى فردا خوردن عقوبت فراموشى مرگ است، و امل دراز كردن به دنيا فراموش كردن فرداى‌[١٤] قيامت. چه خواجه حكيم- رحمة اللّه عليه-[١٥] گفته‌[١٦] كه در هر دل‌[١٧] كه غم سزا نيست از غم خوردن‌[١٨] ناسزاش چاره نيست كه اگر عقلش‌[١٩] قوّت داردى، غم مرگ امشبينه خوردى نه غم روزى فردايينه، چه خفتن هم‌چو مردن است.

دليل برين آن‌كه لقمان‌[٢٠] مر پسر خويش‌[٢١] را چنين گفته است: اگر بتوانى كه نخسبى بتوانى كه نميرى و چون خفتى اگر بتوانى كه بيدار نشوى بتوانى كه چون بميرى زنده نشوى، و[٢٢] چون مرد خفت چنان استى كه مرد. [a ١٠٦] دليل برين آن‌كه در دعاى بامدادان آن‌گه كه‌[٢٣] برخاستى، چنين مى‌بايد گفتن كه «الحمد للّه الذى احيانى بعد ما اماتنى‌

[١] -+ كه.

[٢] - به جاى« مرا»، از براى من.

[٣] -+ خدمت ما را.

[٤] - ما.

[٥] -+ مزه.

[٦] - چه.

[٧] - اين ماهه.

[٨] - به تازى.

[٩] -T : زمينى.

[١٠] - گرد آر، درP مصرعها مسلسل نوشته شده است.

[١١] - تا دل شودت شاد از غم گردى.

[١٢] - گيرم كه من اين خواسته گرد آرم.

[١٣] - بسيار عمرم كه پذيرد ز من امروز به فردا[ كذا].

[١٤] -« فرداى» ندارد.

[١٥] - تعالى.

[١٦] -+ است.

[١٧] - دلى.

[١٨] -« خوردن» ندارد.

[١٩] - عقل او.

[٢٠] -+ حكيم رحمه اللّه تعالى.

[٢١] - خود.

[٢٢] - پس.

[٢٣] - بامداد اين‌كه.