و خواجه حكيم را- رحمة اللّه عليه-[٣] پرسيدند كه از[٤] چيست كه ما اندر دل خويش رحم نمى‌بينيم؟[٥] گفت: از بهرآن‌كه [a ٤٦] شما راست باشى به‌[٦] جاى مانده‌ايد.[٧] و آن‌گاه چنين گفت:[٨] ترس هر راستى در[٩] ناراستى است، چه ناراستى در وى نيست و ايمنى هر ناراستى از ناراستى است چه ناراستى از وى جدا نيست. هم‌چنان كه توانگر از درويشى ترسد[١٠]، چه درويشى از وى جدا نيست.

و هم خواجه حكيم- رحمة اللّه عليه-[١١] چنين‌[١٢] گفته است:[١٣] تا دل از ويران شدن مى‌ترسد دليل آن است كه‌[١٤] ويران نشده است، چون‌[١٥] دل ويران شود، ترس ويران شدن از وى برود.

به خبر[١٦] آمده است كه مولى تعالى چنين‌[١٧] فرموده است كه «لا اجمع على عبدى خوفين و لا امنين، من خافنى فى الدّنيا آمنته فى الآخرة و من أمننى فى الدّنيا اخفته فى الاخرة». مولى تعالى چنين فرموده است‌[١٨] كه بر بنده خود دو ترس جمع نكنم و دو ايمنى جمع نكنم،[١٩] هركه اندر دنيا از من ترسان بود[٢٠]، روز قيامت ايمن كنمش و هركه در دنيا[٢١] ايمن زيد روز قيامت بترسانمش.

خواجه‌[٢٢] حاتم- رحمة اللّه عليه-[٢٣] چنين گفته است‌[٢٤] در تأويل اين آيت كه‌[٢٥] «إِنَّ الَّذِينَ قالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ‌[٢٦] الْمَلائِكَةُ [b ٤٦] أَلَّا تَخافُوا وَ لا تَحْزَنُوا وَ أَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتِي كُنْتُمْ تُوعَدُونَ» [حم السّجدة/ ٣٠]. پارسى اين بود كه آن كسانى كه گرويدند و راست‌

[١] - به جاى« گفته‌اند»، يعنى.

[٢] - تعالى.

[٣] - تعالى.

[٤] - آن.

[٥] - ترس نمى‌يابيم.

[٦] - را.

[٧] - آيد.

[٨] -+ كه.

[٩] - را از.

[١٠] - بترسد.

[١١] - تعالى.

[١٢] -« چنين» ندارد.

[١٣] -+ كه.

[١٤] -+ تمام.

[١٥] - چه+.

[١٦] - و به خبر چنين.

[١٧] -« چنين» ندارد.

[١٨] - و به خبر چنين.

[١٩] - دو ترس و دو ايمن جمع نكنم.

[٢٠] - بترسد+ و ترسان زيد.

[٢١] - در حاشيه:+ از من.

[٢٢] - چه+.

[٢٣] - تعالى.

[٢٤] - گفت.

[٢٥] - قوله تعالى.

[٢٦] -T :« عليهم» ندارد.