چه در مناقب امام اعظم ابو حنيفه‌[٢] از پدر خويش به املا نوشته‌ام: «كان ابو حنيفة يأكل الخبز الخشن و يعطى‌[٣] اهله الحوّارى».[٤] خود نان خشك خوردى و آرد نابيخته،[٥] و اهل خود را نان سفيد دادى. معنى آن‌كه امام‌[٦] ابو حنيفه- رحمة اللّه عليه-[٧] نان نابيخته خوردى.

گفت:[٨] سنّت رسول- ٧-[٩] آن بود كه وى نان نابيخته خوردى. و در[١٠] خبر آمده است از رسول- ٧-[١١] كه گفت: «شرار امّتي الّذين يأكلون مخّ الحنطة». گفت: بدان امّت آنهااند كه مغز گندم خورند. وليكن امام ابو حنيفه- رحمة اللّه عليه-[١٢] بر اهل خويش بار سنّت ننهادى چه بترسيدى كه طاقت ندارند.[١٣] و اصل اين آن است كه آورده‌اند از رسول- ٧-[١٤] كه در آن حجره‌اى كه خاصّ وى بودى، هيچ شب براى فردا[١٥] [a ٢٤] چيزى نماندى، و مر عيالان خويش را يك ساله قوت‌[١٦] بدادى چون فراخ‌دستى بودى. چون كسى را قوّت آن نبود كه نان نابيخته خورد و يا جوين،[١٧] چنان نبايد كه خود نان نيكوتر خورد و كسان خويش را نان بدتر،[١٨] چه اين غايت بى‌مروّتى بود.[١٩]

آورده‌اند كه رسول- ٧-[٢٠] چنين گفت كه بدانيد[٢١] كه اين بندگان شما بندگان خداى عزّ و جلّ‌[٢٢] اند و از پوست و گوشت‌اند. هركه از بندگان با شما بباشند[٢٣] همان‌كه‌[٢٤] خوريد، ايشان را همان دهيد و همان‌كه خود پوشيد، ايشان را همان پوشانيد و كارى مفرماييد كه ايشان طاقت آن ندارند[٢٥] و هركه با شما نخواهد،[٢٦] بفروشيد.

و آورده‌اند كه آخرين وصيّت رسول- ٧-[٢٧] اين بود كه گفت: «الصّلاة و

[١] -+ طعام بتر خود خورده‌اند.

[٢] -+ رحمه اللّه تعالى.

[٣] -T در متن: يعطى و در حاشيه: يطعم،P : يطعم.

[٤] - الجوارى.

[٥] - يعنى خود نان خشك نابيخته خوردى.

[٦] -« امام» ندارد.

[٧] - رحمه اللّه تعالى.

[٨] - آنست كه.

[٩] - صلى اللّه عليه و سلّم.

[١٠] - به.

[١١] - صلى اللّه عليه و سلّم.

[١٢] - رحمه اللّه تعالى.

[١٣] - نيارند.

[١٤] - صلى اللّه عليه و سلّم.

[١٥] - مر فردا را.

[١٦] - قوت يك ساله.

[١٧] -+ خورد نيز.

[١٨] - كسان خود را بتر دهد.

[١٩] - باشد و.

[٢٠] - صلى اللّه عليه و سلّم.

[٢١] -T : ندانيد.

[٢٢] - تعالى.

[٢٣] - بباشد بداريد.

[٢٤] -+ خود.

[٢٥] - نيارند.

[٢٦] - نباشد.

[٢٧] - صلى اللّه عليه و سلّم.