چون ياد كند، گويد: الحمد للّه كه ايمان با من است اگر آن غم برود يا سبك‌تر شود. پديد آيد كه آن شادى يافت ايمان بود[١] و اگر[٢] به وقتى جويد كه شادمانه بود و كار دنيا بر مراد تن‌[٣] غلط كند و شادى دنيا را شادى ايمان پندارد. و هم‌چنين اندازه غم شد ايمان به وقتى بايد جستن كه مرد در حشمت و فراخ‌دستى بود و تنش خواهد كه فضولى كند و جبّار را[٤] ياد كند كه چه كنم اگر ايمان به آخر نرسانم، اين حشمت و فراخ‌دستى مرا چه سود دارد. آن‌[٥] فضولى وى شكسته‌تر شود. پديد آيد كه ورا[٦] غم شد ايمان هست.

و خواجه امام خطيب ابو القاسم- رحمة اللّه عليه- اندرين معنى بيتى چند[٧] گفته است:

سرّ بينان به عطاها به جفاها نرسد		[b ٧٦] شرم دارنده خدمت‌[٨] به تقاضا نرسد
عفو خواهنده ز مولى به مكافا نرسد		دل لرزان ز جدايى به تماشا نرسد

[١]- شادى وى به يافت ايمان درست است.

[٢]- به جاى« و اگر»، چه چون مرد شادى يافت ايمان.

[٣]- بر مرادش بود.

[٤]- جبّارى.

[٥]- اگر+ آن.

[٦]- وى را.

[٧]-« چند» ندارد.

[٨]- شرم دارنده ز خدمت.