را خويشتن‌دارى ده و بسندگى عيش، و هركه مرا- كه رسول توام-[١] دشمن مى‌دارد مرو را مال بسيار ده‌[٢] و فرزندان بسيار.[٣] تفسير «خويشتن‌دارى» و «بسندگى» آن بود كه‌[٤] خويشتن‌[٥] را به مولى عزّ و جلّ‌[٦] سپارى تا وى ترا از خوارى نگاه دارد، چه هركه‌[٧] را قصد خويشتن‌دارى افتد[٨] و پندارد كه من خويشتن‌دارى توانم كرد،[٩] نتواند كرد و رسوا شود. [a ١٠٤] و تفسير «بسندگى»[١٠] آن بود كه بنده را حالى هيچ نبود و در دل غم هيچ نبود و به وقت بايست هيچ كم نبود.

آورده‌اند كه رسول- صلّى اللّه عليه و سلّم- دعا كرد:[١١] «اللّهمّ اجعل رزق آل محمّد كفافا». گفت‌[١٢] اى بار خداى! روزى تبار محمّد بسندگى ده يعنى روزبه‌روز. و تفسير «آل محمّد» هم مر رسول را- صلى اللّه عليه و سلّم- پرسيدند كه «من آلك؟ قال: كلّ مؤمن تقىّ فهو آلي. و فى رواية: كلّ برّ تقىّ، فهو آلي». پرسيدند كه تبار تو كيست؟ گفت: هر نيك‌مرد است و پرهيزگار. و به روايت ديگر:[١٣] هركه مؤمن است و پرهيزگار.[١٤]

و همه خردمندان اتفاق كرده‌اند كه از روزيها هيچ خوشتر از آن نيست كه روزبه‌روز رسد كه بنده را غم «كجا نهم» و غم بيم دزد و[١٥] سلطان نبود. وليكن اين سخن در حقّ كسى بود كه دل وى‌[١٦] توانگر بود يعنى ورا[١٧] بر[١٨] وعده مولى عزّ و جلّ‌[١٩] اعتماد بود كه‌[٢٠] آن‌كس كه ورا دلش‌[٢١] درويش بود چه آمادگى فردا انديشد؟[٢٢] از يافته امروز[٢٣] هيچ مزه نيابد. و اين عقوبت خداوند است. دليل بر آن اينست‌[٢٤] كه يكى ازين درويش دلان‌[٢٥] گفته است:

[١] -« كه رسول توام» ندارد.

[٢] -« ده» ندارد.

[٣] -+ ده+ يعنى.

[٤] - بسندگى عيش چگونه بود؟ گفت:

[٥] -+ دارى.

[٦] - تعالى.

[٧] -+ وى.

[٨] - بود+ و خود را به مولى تعالى نسپارد.

[٩] - كردن.

[١٠] -+ عيش.

[١١] -+ و گفت.

[١٢] -+ و گفت.

[١٣] -« هر نيك مرد است و پرهيزگار و به روايت ديگر» ندارد.

[١٤] -+ او تبار من است.

[١٥] -+ بيم.

[١٦] - دلش.

[١٧] - وى را.

[١٨] - به.

[١٩] - تعالى.

[٢٠] - چه.

[٢١] - دل وى.

[٢٢] - به آمادگى فردا درمانده بود و.

[٢٣] - امروزينه.

[٢٤] -« اينست» ندارد.

[٢٥] -+ چنين.