فرموده:[١] «انّ ابن آدم يقول: مالى مالى، و ليس لك من مالك الّا ما أكلت فافنيت، أو لبست فابليت، أو تصدّقت فأمضيت». پارسى اين‌[٢] خبر چنين بود كه: مى‌گويد فرزند آدم خواسته من،[٣] خواسته من؛ چيست‌[٤] مر ترا از خواسته‌[٥] تو؟ جز آن‌كه [a ١٠٩] خوردى‌[٦] و سپرى كردى يا پوشيدى و كهنه كردى يا از خويش جدا كردى و به درويش دا [د] ى. معنى آن است- و اللّه اعلم- كه بنده آن‌چه در دست ويست همه آن خداوند است- عزّ و جلّ- كه گفته‌اند: «العبد و ما فى يده لمولاه». و آن‌چه در دست بنده بود نداند كه هر آينه روزى وى بوده است‌[٧] يا نى،[٨] آن‌گه پديد آيد كه بخورد و بپوشيد[٩] و صدقه داد.[١٠] چون بنده پيش از آن‌كه پديد آيد كه روزى وى هست يا نى، مال خويش نام كند و دل به وى‌[١١] بندد. اگر حكم مولى عزّ و جلّ‌[١٢] آن‌[١٣] رفته باشد كه كسى بستاند از وى‌[١٤] و يا هلاك شود، مر بنده را دشوار شود صبر كردن و رضا دادن كه هرچند به عقد توحيد مقرّ است كه همه آن مولاى است- عزّ و جلّ-[١٥] و تصرّف در آن خويش مى‌كند وليكن چون دلش بسته گشته‌[١٦] باشد به مال به باطن،[١٧] چنان با خصومت بود كه گويى مولى عزّ و جلّ آن‌[١٨] وى هلاك كرده است‌[١٩] يا آن وى ديگرى را داده است.[٢٠] چه هر وقتى كه بنده را در دل به چيزى جز مولى عزّ و جلّ‌[٢١] بسته شود آن عقوبت بود و چون از آن چيز جدا شود دلش خسته شود و مولى عزّ و جلّ‌[٢٢] در قرآن [b ١٠٩] بيان كرد[٢٣] كه آغاز توكّل دل گسستن است از اسباب، چه تا دل از اسباب گسسته نشود و به باطن گسسته نشود[٢٤] به حقيقت به مولى عزّ و جلّ پيوسته نشود، چنان‌كه مى‌فرمايد:[٢٥] «وَ اذْكُرِ اسْمَ رَبِّكَ وَ تَبَتَّلْ إِلَيْهِ‌

[١] -+ الى متى بقول+ ابن آدم.

[٢] - ٧.

[٣] - درP عبارت« كار بنده را مولى تعالى به وقت حاجت ... خواسته من» هم در متن و هم در حاشيه( گ‌b ٢٦) آمده است.

[٤] - نيست.

[٥] -+ مال.

[٦] - خورى.

[٧] - وى هست.

[٨] - نه+ چه آن‌كه در دست وى بوده است روزى وى بوده است.

[٩] - يا بپوشد.

[١٠] - دهد.

[١١] - به وى دل.

[١٢] - تعالى.

[١٣] - چنان.

[١٤] - از وى بستاند.

[١٥] - خداوند است تعالى.

[١٦] - شده.

[١٧] - مال باطل.

[١٨] - از.

[١٩] - كردستى.

[٢٠] - به ديگرى دادستى.

[٢١] - تعالى.

[٢٢] - تعالى.

[٢٣] - كرده است.

[٢٤] -« و به باطن گسسته نشود» ندارد.

[٢٥] -+ قوله تعالى تقدّس و تعظّم.