نخست ببايد دانست‌[٤] كه پارسى «يقين» چه بود؟ و[٥] پارسى «يقين» آن‌[٦] بود كه‌[٧] عرب گويد: «يقين الماء فى الحوض اذا استقر». يقين آن بود كه گروش قوّت گيرد و دل‌[٨] قوىّ شود تا نفس مر دل را نتواند جنبانيدن. چه اهل معرفت چنين گفته‌اند كه مثال دل هم‌چون قنديل‌[٩] است آويخته و شكّ هم‌چون باد، و شكّ از نفس خيزد، چون قنديل سبك بود باد اندك [a ٢٩] مرا او را بجنباند[١٠] و چون قنديل گران بود هر بادى مر او[١١] را نتواند جنبانيدن. و جنبانيدن نفس‌[١٢] آن بود[١٣] كه‌[١٤] گرويده بود[١٥] كه مر او[١٦] را آفريدگاريست و هرچه در عالم‌[١٧] است همه آفريده ويست. و مرا[١٨] مولى تعالى را مى‌بايد پرستيدن و از وى بايد ترسيدن. به وى امّيد بايد داشتن و وى را بايد دوست داشتن‌[١٩] و دل به وى بايد[٢٠] بستن. و نفس مر مولى عزّ و جلّ را نديده است و مرو را رغبت به مخلوقان است و به دنيا

[١] -+ كتاب.

[٢] - بوديم.

[٣] -« كه» ندارد.

[٤] - دانستن.

[٥] -« و» ندارد.

[٦] - آرام.

[٧] - چه.

[٨] -+ قوت گيرد و.

[٩] - قنديلى.

[١٠] - تواند جنبانيدن.

[١١] - وى.

[١٢] -+ مر دل را.

[١٣] -

[١٤] -+ دل.

[١٥] - است.

[١٦] - وى.

[١٧] -+ چيزى.

[١٨] - مر مرا از مولى تعالى بايد ترسيدن‌[ و در حاشيه اضافه شده:] و وى را بايد پرستيدن.

[١٩] -« و وى را بايد دوست داشتن» ندارد.

[٢٠] -+ اندر.