و هم خواجه امام بشاغرى- رحمه اللّه- گفته است كه چون كسى خواهد كه قدر آن نعمت‌[١] را بشناسد، ضدّ آن را ياد بايد كرد[٢] كه چه كنم اگر اين‌كه مولى عزّ و جلّ‌[٣] را سجده مى‌كنم، بت را- نعوذ باللّه- سجده كردمى‌[٤] و اين‌كه به مسجد اندرم، به كليسايى‌[٥] بودمى؛ تا از منّت مسلمانى آگاه شود و از منّت آن‌قدر كه يافته است به مولى عزّ و جلّ‌[٦] آگاه شود كه حضرت او[٧] [a ١١٥] مر شاكران را به زيادتى نعمت‌[٨] وعده كرده است، چنان‌كه مى‌فرمايد:[٩] «لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ وَ لَئِنْ كَفَرْتُمْ إِنَّ عَذابِي لَشَدِيدٌ»[١٠] [ابراهيم/ ٧].

مى‌فرمايد كه شما بندگان من‌ايد اگر شكر نعمت من كنيد بر شما زيادت كنم نعمت خود را.[١١]

و خبر است از رسول- ٧-[١٢]، در معانى اخبار اين خبر بياورده است خواجه محمّد بن على حكيم‌[١٣] التّرمذى- رحمة اللّه عليه- قال رسول اللّه صلى اللّه عليه و سلّم:

«من رزق أربعا لم يحرم أربعا: من رزق الاستغفار لم يحرم المغفرة، و من رزق الدّعاء لم يحرم الإجابة، و من رزق الشكر لم يحرم الزّيادة، و من رزق التّوبة لم يحرم القبول». فرمود: كه هركه را حضرت عزّت جلّ جلاله‌[١٤] توفيق استغفار داد، آمرزش از وى بازندارد. پس نخست‌[١٥] بايد دانستن كه‌[١٦] پارسى «استغفار» پوشش خواستن است‌[١٧] و پوشش خواستن جايى بود كه كسى‌[١٨] برهنه بود.[١٩] ببايد دانستن كه بنده مؤمن در پرده‌هاى رحمت مولى بود عزّ و جلّ. چون گناه بزرگى‌[٢٠] بكند پرده‌هاى رحمت بر وى دريده شود و بنده بر[٢١] اهل ملكوت ظاهر و[٢٢] برهنه شود و از برهنگى شرم دارد. گويد: يا ربّ‌[٢٣] مرا

[١] - يافته.« را» ندارد.

[٢] - كردن.

[٣] - تعالى.

[٤] - كنم.

[٥] -+ اندر.

[٦] - تعالى.

[٧] - به جاى« مر حضرت او»، مولى تعالى.

[٨] - نعمت زيادت.

[٩] -+ قوله تعالى.

[١٠] - بخشى از آيه‌« وَ لَئِنْ كَفَرْتُمْ‌ ... لَشَدِيدٌ» ندارد.

[١١] - اگر شكر كنيد نعمتهاى مرا زيادت كنم.

[١٢] -« و خبر است ... ٧» ندارد.

[١٣] -« حكيم» ندارد.

[١٤] - به جاى« فرمود ... جل جلاله»، و خواجه محمد بن على حكيم التّرمذى رحمة اللّه تعالى عنه چنين گفته است كه رسول صلى اللّه عليه و سلّم گفت كه هركه را مولى تعالى.

[١٥] -« نخست» ندارد.

[١٦] -+ نخست پارسى استغفار چه باشد.

[١٧] - بود.

[١٨] -« كسى» ندارد.

[١٩] - پس+ ببايد.

[٢٠] - بزرگ.

[٢١] - به نزد.

[٢٢] -« ظاهر و» ندارد.

[٢٣] -+ بر من رحمت كن و.