به اوّل كتاب گفته شده بود[١] كه بايد كه خوف و رجا را از ايمنى و نوميدى بشناسد.[٢] پس ببايد دانستن كه «خوف» و «رجا» را پارسى چه بود و اشتقاق وى از كجاست؟ خواجه‌[٣] محمّد بن‌[٤] على حكيم ترمذى‌[٥]- رحمة اللّه عليه-[٦] در فروق خويش بيان فرموده است‌[٧] كه اشتقاق «خوف» از «خوف»[٨] است و خوف رفتن‌[٩] بود و اشتقاق «رجا» از «ارجا» ست و «ارجا» كرانه‌ها بود و معنى اين سخن آن بود[١٠] كه نفس آدمى را آرام با شهوت‌[١١] است و با دنيا، و چون نور يقين قوّت گيرد، آفات دنيا[١٢] بيند و عقوبت و[١٣] معصيت را[١٤] بيند و روى از شهوات دنيا بگرداند و به طلب خشنودى خداى عزّ و جلّ‌[١٥] مشغول شود و[١٦] گويى‌[١٧] از دنيا بيرون رفت و[١٨] هم‌چنين چون نور يقين قوّت گيرد [b ٤٣] نيكويى طاعت را[١٩] و ثواب طاعت‌[٢٠] را بيند و[٢١] از رغبت‌[٢٢] بهره‌هاى دنيا و[٢٣] تن كرانه كند. و خوف و رجا هر دو يك چيزاند، چه قوّت خوف بنده را از معصيت‌

[١] - گفته بوديم.

[٢] - بشناسى.

[٣] - چه+.

[٤] -+ خواجه.

[٥] - الترمذى.

[٦] - تعالى.

[٧] - به جاى« در فروق ... فرموده است»، چنين گفته است.

[٨] - خفوف.

[٩] - خفوف.

[١٠] -+ و اللّه اعلم.

[١١] - شهوات.

[١٢] -+ را.

[١٣] -« و» ندارد.

[١٤] -« را» ندارد.

[١٥] - مولى تعالى.

[١٦] -« و» ندارد.

[١٧] -+ مگر.

[١٨] -« و» ندارد.

[١٩] -+ بيند.

[٢٠] -+ ها.

[٢١] -« و» ندارد.

[٢٢] -+ به.

[٢٣] - بهره‌هاى تن و از دنيا.