گفته شده بود كه بايد كه به تدبير زيستن را از بخل و[١] بخيلى بشناسد. به تدبير زيستن آن بود كه پيش و پس بينديشد و از گزاف هزينه نكند و فسادكارى نكند. و مولى عزّ و جلّ مر آن‌كس را كه در كى خايى‌[٢] حدّ نگاه دارد، بستود، چنان‌كه مى‌فرمايد[٣] قوله عزّ و جلّ:

«وَ الَّذِينَ إِذا أَنْفَقُوا لَمْ يُسْرِفُوا وَ لَمْ يَقْتُرُوا وَ كانَ بَيْنَ [

٦٢] ذلِكَ قَواماً» [الفرقان/ ٦٧].

فرمود:[٤] آن كسانى‌[٥] كه هزينه كنند و فسادكارى نكنند و تنك‌كارى نكنند ميان اين كار و[٦] آن كار كنند، پاداش داده شوند[٧] بهشت بدان شكيبايى كه كردند.

و رسول- صلى اللّه عليه و سلّم- چنين فرموده‌[٨] است كه هركه را مولى عزّ و جلّ اين سه چيز داد مرو را آن داد كه آل‌داود را- ٧-. داد كردن به وقت خشم [و] خشنودى،[٩] و ميانه رفتن در درويشى و توانگرى، و از مولى عزّ و جلّ ترسيدن هم به آشكارا و هم به سرّ. و ميانه رفتن در درويشى و توانگرى آن بود كه به وقت توانگرى فسادكارى و لسى نكند و به وقت درويشى بخيلى و سختكارى.[١٠]

و هم رسول- صلى اللّه عليه و سلم- فرموده‌[١١] است: «ما عال من اقتصد». فرمود[١٢] كه‌

[١]-« بخل و» ندارد.

[٢]- كدخدايى.

[٣]- فرمود.

[٤]- گفت.

[٥]- كس‌هاى.

[٦]-+ ميان.

[٧]-+ به.

[٨]- گفته.

[٩]- چنين است درT ، كلمه« خشم» بعدا اضافه شده است. درP : مر آل‌داود را ٧ داد، گردن نهادن به وقت خشم و خشنودى.

[١٠]-+ نكند.

[١١]- گفته.

[١٢]-« فرمود» ندارد.