گفت: شما چون‌[١] با دشمن‌[٢] خداى عزّ و جلّ‌[٣] دوستى گرفته‌ايد[٤] و با دوست‌[٥] رسول- صلّى اللّه عليه و سلّم- دشمنى گرفته‌ايد،[٦] پند حاتم‌[٧] شما را چه سود دارد؟

گفتند: پس حيله ما چيست؟[٨]

گفت: سه چيز را پيشه خود گيريد تا[٩] مگر حال شما خوب شود: حسرت دينه و غنيمت امروزينه و ترس فردا.[١٠]

و آورده‌اند كه مولى عزّ و جلّ‌[١١] [a ٥٨] مر داود پيغامبر را- ٧-[١٢] چنين فرمود: تا بنده دوستى دنيا از دل بيرون نكند، از دوستى من برخوردارى نيابد و تا پيش از نماز در انديشه نماز نبود در نماز حلاوت نيابد و تا پيش از آن‌كه جايگاه صدقه يابد دل خود را از مال خود جدا نتواند كرد.[١٣] چون جايگاه صدقه يابد صدقه نتواند دادن و تا بنده به جامه شق بسنده نكند از تواضع برخوردارى نيابد.[١٤]

[١] - چون شما.

[٢] - داشته.

[٣] - تعالى.

[٤] - گرفتيد.

[٥] -+ داشته.

[٦] - گرفتيد.

[٧] -+ مر.

[٨] - چه بود.

[٩] - به جاى« پيشه خود گيريد تا»، فرا پيش گيرند.

[١٠] - فردايينه.

[١١] - تعالى.

[١٢] - داؤد را صلوات اللّه و سلامه عليه.

[١٣] - جدا نكند.

[١٤] -+ و اللّه تعالى اعلم.