ارشاد در معرفت و وعظ و اخلاق - قلانسى نسفى، عبد الله بن محمد - الصفحة ٣٤٦

چو بردار خواهد بدى ميوه‌دار

پديد آيدش گل به وقت بهار

تازى و پارسى همه نزديك ما يكى‌ست‌

نزديك او گرامى پرهيزگارتر

ز دانش چه چاره بود اى پسر

به دانش جدايى تو از گاو و خر

و گر هيچ دل را بمانى تو كور

پس افزون نه‌اى اى پسر بر ستور

چيز از پى جانست، نه جان از پى چيز

چون جان برود كجا به كار آيد چيز

مكن اندر هواى دوست غلوّ

هم‌چنين در بدىّ دشمن نيز

زان‌كه شايد بدان‌كه دوست شود

دشمن دشمن تو يار عزيز

هرچه خورد مردم نادان خورش‌

خوى بدش گيرد از آن پرورش‌

علم حاصل كن ار همى‌خواهى‌

كه به فردوس دركنى تو نشاط

علم حاصل مكن بدان كه بدو

نان مسجد خورى و وقف رباط

نشان تو گفته است مرد مجرگ‌

گلوبنده بنده است تا روز مرگ‌

سنگ و گوهر يكى است چون نخورى‌

چه كنى خان‌ومان خود پرسنگ‌