مى‌[١] گرداند، چون وى‌[٢] نيك‌خو نگشت، دليل كند كه وى به طبع از همه بتر بود و هر جاهلى‌[٣] كه نيك‌[٤] خو بود دليل كند[٥] كه طبع او[٦] به حقيقت‌[٧] نيكو افتاده است كه وى با جهل نيكوخويى‌[٨] مى‌تواند كردن.[٩]

[a ٢٠] و هم خواجه حكيم گفته است- رحمة اللّه عليه-[١٠] كه هركه را علمش بيش از حلم است‌[١١] علمش زندانى است و هركه را حلم او[١٢] بيش از علم است‌[١٣] حلمش به‌[١٤] ابلهى است. و معنى اين سخن آن است كه مردم‌[١٥] را علم بود و حلم نى، نفع علم به وى برسد و به خلق نى، چه علم بى‌حلم برندهد. و ابراهيم نخعى‌[١٦] چنين گفتى كه هيچ‌چيز نيست كه با چيزى جفت كنى چنان نغز نيايد[١٧] كه علم را با حلم جفت كنى. و هركه را حلم بود و علم نى، جايگاه حلم‌[١٨] نداند و حلمش به ناجايگاه افتد. و گفته‌اند:

اذا قيل علما قال للحلم موضع‌		و حلم الفتى في غير موضعه جهل‌

[١] -« مى» ندارد.

[٢] -« وى» ندارد.

[٣] - جاهل.

[٤] - نيكو.

[٥] - آن است.

[٦] - وى.

[٧] - خلقت.

[٨] - نيكوخو.

[٩] - مى‌تواند بود.

[١٠] - تعالى.

[١١] - بود.

[١٢] - حلمش.

[١٣] - علم او بود.

[١٤] - با.

[١٥] - مرد.

[١٦] -+ رحمه اللّه تعالى.

[١٧] - آيد.

[١٨] - حليمى.