ناصر ممتاز بود، به كمال دولت و جلال فطنت، دولتها ديد. (لباب الالباب، ج ٢، ص ١١٠- ١١٧) و ديگرى حميد الدين الجوهرى المستوفى كه از امائل و اعيان ماوراء النّهر بود. چون در ميان او و استاد سوزنى (زنده در ٥٦٠ ه) مشاعراتى بوده است (لباب الالباب، ج ٢، ص ٢٠٨- ٢٠٩) پس زمان او متأخرتر از جوهرى سمرقندى مورد نظر ماست. ديگرى جوهرى زرگر از شاگردان اديب صابر و از اقران اثير الدين اخسيكتى بود (ر. ك: تذكرة الشعراء، دولت شاه، ٩٢- ٩٣) و ديگرى صاحب كتاب الصحاح فى اللغة، و سه ديگر اسماعيل بن حمّاد جوهرى فارابى (در گذشته ٣٩٨ ه) كه زمانش پيشتر از قلانسى است.

حاتم بلخى ابو عبد الرحمان حاتم بن عنوان اصمّ [كر] بلخى، از علما و حكما و كبراء اهل بلخ و استاد احمد خضرويه و شاگرد شقيق بلخى بود. در ٢٣٧ ه وفات يافته و در بقعه‌اى بر در رباط و اشجرد/ واشگرد دفن شد. مؤلف فضائل بلخ در ٥٨٨ ه تربت او را زيارت كرده است. ر. ك:

تاريخ بغداد (خطيب بغدادى)، ٨/ ٢٤١؛ تاريخ علماى بلخ، ١/ ٢٥٧- ٢٦٤؛ تاريخ نگارش‌هاى عربى، ١/ ٩٢٧- ٩٢٨؛ تذكرة الاولياء، ١/ ٢٠٥؛ حلية الاولياء، ٨/ ٧٧- ٨٦؛ شذرات الذهب (ابن عماد)، ٢/ ٨٧؛ طبقات الصوفيّه (سلمى). ٨- ٨٧؛ طبقات الصوفيّه (هروى)، ٨٦؛ فضائل بلخ، ١٦٥- ١٧٧؛ مرآت الجنان، ٢/ ١١٨.

حامد لفّاف حامد بن محمود بن حرب نيشابورى (م: ٢٦٦ ه)، از قاريان و راويان خراسان و از معاصران و معاشران حاتم اصمّ بلخى بود. ر. ك: تذكرة الاولياء، ٢٩٩، و تعليقات ٨٤٩؛ حلية الاولياء، ٨/ ٧٨؛ طبقات الصوفيّه (سلمى)؛ فضائل بلخ، ١٦٨ در هر سه كتاب ضمنا ازو ياد شده است؛ تنبيه العارفين، ١٧- ١٨ نقل قول او.

حكيم ترمذى ابو عبد اللّه محمّد بن على بن حسن [يا حسين‌] بن بشر حكيم ترمذى، در ميان سال‌هاى ٢٠٥- ٢١٥ ه در ترمذ متولد شد و در ميان سال‌هاى ٢٩٥- ٣٠٠ ه درگذشت. در ابتداى‌