پارسى اين خبر[١] آن بود كه مولى عزّ و جلّ‌[٢] چنين‌[٣] فرموده است كه بنده من به رحمت من [a ٥٥] به هيچ چيز چنان نزديك نشود كه به گزاردن آن‌چه من فريضه كرده‌ام به روى‌[٤] باز از پس‌[٥] وى به آوردن تطوّعها چندانى كه من او را دوست گيرم و چون دوست گرفتم همه دل وى از من انديشد و زبان وى از من گويد و گوش وى از من شنود و دست وى از بهر[٦] من گيرد.[٧] و سبب‌[٨] نزديك شدن بنده به رحمت مولى عزّ و جلّ‌[٩] گزاردن فريضه‌هاست و ببايد دانستن‌[١٠] كه هم‌چنان‌كه نماز و روزه و حج و زكوة فريضه است، هم‌چنين بازايستادن از همه‌[١١] معاصى‌[١٢] فريضه است و تا فريضه نگزارد،[١٣] طاعت زيادتى قيمت ندارد. چون بعد از گزاردن فريضه‌ها[١٤] تطوّع‌ها آرد، آن‌گاه دوستى مولى‌[١٥] عزّ و جلّ را سزاوار[١٦] گردد.

چون كسى بينى كه هنوز از معاصى تمام دست بازنداشته بود و گويد كه مولى عزّ و جلّ را دوست مى‌دارم، معلوم شود كه اين دوستى حقيقى‌[١٧] نيست.

و اندر لؤلئيات‌[١٨] دو بيت آورده است:[١٩]

تعصى إلآله و أنت تظهر حبّه‌		هذا لعمرى فى الفعال بديع‌
لو كان حبّك صادقا لأطعته‌		انّ المحبّ لمن يحبّ مطيع‌

[b ٥٥] پارسى چنين بود كه خداى عزّ و جلّ‌[٢٠] را بى‌فرمانى مى‌كنى و دوستى وى دعوى مى‌كنى، اين كار عجب است، اگر دوستى تو درست‌[٢١] بودى مرو را[٢٢] فرمان‌بردار بودى، چه هركه‌[٢٣] كسى را دوست دارد فرمان او[٢٤] كند.

و محبّت از شناخت خيزد- چنان‌كه ياد كرديم به اوّل كتاب- و دليل برين آن است‌[٢٥] كه‌

[١] -« خبر» ندارد.

[٢] - تعالى.

[٣] -« چنين» ندارد.

[٤] - بروى.

[٥] -+ فريضه‌هاى خويش را به من دوست گرداند.

[٦] -« بهر» ندارد.

[٧] -+ پس پديد آمد كه.

[٨] -« و سبب» ندارد.

[٩] - تعالى.

[١٠] - دانست.

[١١] -« همه» ندارد.

[١٢] - نيز.

[١٣] - يعنى تا اول آن‌كه فريضه است نگذارد.

[١٤] - چون از بعد فريضه‌ها.

[١٥] -+ تعالى.

[١٦] - سزا.

[١٧] - حقيقت.

[١٨] -T : لويلئات؛P : اوليات‌[ كذا].

[١٩] -+ نظم.

[٢٠] - تعالى و تعظم.

[٢١] - راست.

[٢٢] -+ فرمان‌بردارى كردى و.

[٢٣] -+ مر.

[٢٤] - آن‌كس.

[٢٥] -« است» ندارد.