گفت: آن‌كه از خشت [a ٩٩] يا[٣] از چوب چيزى مانند نان بتراشى و به انبان اندر كنى‌[٤] و با خويشتن مى‌برى تا مردمان پندارند كه ترا نان است‌[٥] و غم نان تو بر ايشان نيفتد تا اندازه توكّل پديد آيد.

و خواجه امام بشاغرى را- رحمة اللّه عليه- پرسيدند كه مردمان چنين‌[٦] مى‌گويند كه خداى عزّ و جلّ‌[٧] روزى بدهد وليكن سبب كسب ببايد، اين شايد گفتن؟ گفت: اگر چنين دانند[٨] كه خداى عزّ و جلّ‌[٩] را به روزى رسانيدن سبب بايد، اين كفر بود، چه مولى عزّ و جلّ‌[١٠] خالق اسباب است ورا[١١] به‌[١٢] سبب حاجت نيست و اگر چنين گويند كه مرا[١٣] سببى بايد ساختن تا از آن‌[١٤] راه سبب‌[١٥] روزى رسد، روا بود،[١٦] چه اين سراى غيب است و مولى عزّ و جلّ‌[١٧] چيزى كه به بندگان رساند از راه اسباب رساند تا غيب برنخيزد،[١٨] چه اسباب پرده غيب است.[١٩]

كسب كردن طاعت است چون نيّتش درست بود و بر موافقت شريعت كند و رحم و نصيحت نگاه دارد، چه به‌[٢٠] خبر است از رسول- صلى اللّه عليه و سلّم-[٢١] كه چنين گفت:[٢٢] «افضل الجهاد كسب الحلال». گفت: بهترين جهاد كسب حلال كردن است‌[٢٣] و جاى ديگر [b ٩٩] گفته است كه «من طلب الدّنيا حلالا و استعفافا عن المسألة و سعيا على‌

[١] - بر خود نهاده بودى.

[٢] -+ گفت.

[٣] -« از خشت يا» ندارد.

[٤] - افكنى.

[٥] - هست.

[٦] - چگونه.

[٧] - تعالى.

[٨] - داند.

[٩] - تعالى.

[١٠] - تعالى.

[١١] - وى را.

[١٢] -« به» ندارد.

[١٣] - ما را.

[١٤] -« آن» ندارد.

[١٥] -+ به ما.

[١٦] - باشد.

[١٧] - تعالى.

[١٨] - برخيزد.

[١٩] -+ و.

[٢٠] -« به» ندارد.

[٢١] - ٧.

[٢٢] - كه فرمود.

[٢٣] - بهترين غزوها كسب حلال است.