ارشاد در معرفت و وعظ و اخلاق - قلانسى نسفى، عبد الله بن محمد - الصفحة ٣٤٨

جز رنج تن نديدم و ندوه دل فزودن‌

وز بهر طمع دنيا مر سفله را ستودن‌

بگريز از آن‌كه گويد با تو وفا كنم من‌

ور حاجتى بخواهى آن را روا كنم من‌

گر تو بيازمايى او را به حاجت خويش‌

گويد: بخواه از حقّ تا خود دعا كنم من‌

دشنام دهد ترا خسيسى‌

چاره چه بود به جز شنودن‌

گر سگ بگزد ترا چه گويى‌

تو باز توانى‌اش گزيدن؟

ز هرچه مزه دردى انگيخته‌

همه نيك وى بايد آميخته‌

جوانى و بيكارى و خواسته‌

ازين سه بود دينها كاسته‌

بجنگ در مشتاب اى دل از همى دانى‌

كه خشم خوردن آسان‌تر از پشيمانى‌

وانگرى و شرف هردو گرد گردايند

بود وطنشان اندر دل توكّل جوى‌

هر آن‌كه كرد توكّل ورا بس است خداى‌

معين و ناصر و نصرت دهند [ه‌] از همه روى‌

كسى كه كرد بسنده بدان‌كه بهره اوست‌

مدان ز آدميان كس به قدر و پايه اوى‌

هم‌چنان كز ترك نادانى همى دانا شوى‌

ترك دانايى ببايد، آنگهى بينا شوى‌

چون شدى بينا، ترا با هيچ هستى كار نيست‌

تا درو شركى نيارى مرتد و رسوا شوى‌