شادى‌[١] يافت ايمان كه حقيقى بود از كسى صورت بندد كه ايمان را شناخته بود كه بنده مقرّ است كه بهترين چيزها كه مولى عزّ و جلّ مر بنده را بداده است ايمان است كه همه نعمتها- كه نام نعمت‌[٢] بر وى افتد[٣] چون آفريدن و خرد دادن و زندگانى دادن و هفت اندام درست و حشمت و مال و مانند اين همه نعمتها- موقوف‌[٤] ايمان است چون بنده با ايمان مرد، پديد آيد كه اين همه كه ياد كرده شد [a ٧٥] نعمت بوده است به‌[٥] حقّ وى و اگر- نعوذ باللّه- كه بى‌ايمان رود، بديد[٦] كه اين همه عقوبت وى بوده است.[٧] اگر مولى عزّ و جلّ نيافريدى ورا عقوبت نبودى و اگر[٨] بيافريد و خرد[٩] ندادى امّيد[١٠] معذورى‌[١١] بودى و اگر خرد داد زندگانيش كوتاه بودى‌[١٢] عقوبتش كمترى بودى كه هركه به كفر مى‌رود[١٣] هر آينه‌[١٤] جاى وى دوزخ است هم‌چنان‌كه هركه مؤمن مرد[١٥] جاى وى بهشت است. وليكن درجه‌هاى بهشت به اندازه طاعت بود[١٦] و در دوزخ نيز به اندازه معصيت عقوبت‌[١٧] بود، چه كافرى را كه وى در حشمت زيسته بود و بر خلق ستم كرده و بهره‌ها از

[١]- پس+ شادى.

[٢]- نعمتى.

[٣]-+ به سبب ايمان بود.

[٤]-+ به.

[٥]- در.

[٦]- پديد آيد.

[٧]-+ به حقّ وى تا.

[٨]- چون.

[٩]- خردش.

[١٠]- تا.

[١١]- معذور.

[١٢]-+ تا.

[١٣]- بر كفر ميرد.

[١٤]-« هر آينه» ندارد.

[١٥]- ميرد+ هرآينه.

[١٦]- طاعت‌ها باشد.

[١٧]- عقوبتها به اندازه معصيت.