هيچ در خير بر تو بازنگردد		تا در عصيان‌[٢] تو فراز نگردد
[b ٥٦] تا تو ز راه فضول بازنگردى‌		هيچ در امر[٣] بر تو بازنگردد

نشان محبّت حقيقى به اوّل كتاب گفته شده بود[٤] كه بنده را به باطن با هيچ آفريده‌[٥] آرام نماند. و نيز آورده‌اند كه مولى عزّ و جلّ‌[٦] چنين فرموده است كه راست نيست در دعوى‌[٧] دوستى من آن‌كس كه چون شب اندر آيد، بخسپد، چه هيچ دوست نبود كه دوست را خالى يابد و غنيمت ندارد.

و از خواجه امام پدرم‌[٨] شنيدم- رحمة اللّه عليه-[٩] كه چنين گفت كه شبى خواجه ابو يزيد بسطامى‌[١٠] نماز كرده بود و شب دير گذشته‌[١١] به صحرا بيرون آمد. ديد هوا[١٢] گشاده و آسمان به‌[١٣] ستارگان آراسته. با خداوند[١٤] عزّ و جلّ مناجات كرد كه اى بار خداى! خداوند به اين‌[١٥] كريمى و درگاه‌[١٦] بدين آراستگى و خلقى بدين غافلى! آوازى شنيد[١٧] كه درگاه از آن خالى نيست كه بندگان خوانندگان نيند ولى‌[١٨] هركسى سزاى اين درگاه نيند.[١٩]

و ديگر علامت محبّت آن بود كه قضاى مكروه كه‌[٢٠] بر تن و مال برسد، رضا دهد و حلاوت يابد. چه آورده‌اند كه رابعه- رحمة اللّه عليها-[٢١] وقتى [a ٥٧] بيمار بود،[٢٢] يكى از دوستان او[٢٣] را چنين گفت كه‌[٢٤] راست نيست در دعوى دوستى آن‌كس كه در بلاى دوست صبر نكند. وى جواب داد كه راست نيست در دعوى دوستى آن‌كس‌[٢٥] كه در بلاى دوست مزه نيابد.

و خواجه ابو بكر ورّاق را- رحمه اللّه- پرسيدند كه بعضى چنين مى‌گويند كه چون بنده‌

[١] -+ نظم.

[٢] -+ بر.

[٣] - هيچ در فضل؛T :+ ها.

[٤] - گفته بوديم+ كه آن بود.

[٥] - با هيچ آفريده به باطن.

[٦] - تعالى.

[٧] -« دعوى» ندارد.

[٨] -+ ابو بكر قلانسى.

[٩] -+ تعالى.

[١٠] -+ رحمه اللّه تعالى.

[١١] -+ بود.

[١٢] - هواى.

[١٣] - و.

[١٤] - خداى.

[١٥] - خداوندى بدين.

[١٦] - درگاهى.

[١٧] - شنود.

[١٨] - وليكن.

[١٩] -+[ مصرع:] وصلت به شاه مرتبه هر گداى نيست.

[٢٠] -« كه» ندارد.

[٢١] - رحمها اللّه تعالى.

[٢٢] - شد.

[٢٣] - وى.

[٢٤] -« كه» ندارد.

[٢٥] - دوستى كسى.