به اوّل كتاب ياد كرده شده بود[١] [b ٥٤] كه‌[٢] محبّت را از پنداشت محبّت بشناسد، چه بسيار كس بود كه پنداشت محبّت را محبّت پندارد. و[٣] محبّت را مولى عزّ و جلّ‌[٤] در قرآن ياد كرده است قوله تعالى:[٥] «قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ وَ يَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ»[٦] [آل عمران/ ٣١]. فرمود[٧] مر رسول را- صلّى اللّه عليه و سلّم-[٨] بگوى ايشان را كه اگر شما مر خداى را عزّ و جلّ دوست مى‌داريد، در پى من آييد[٩]- كه رسولم- تا مولى عزّ و جلّ مر شما را دوست دارد. پس‌[١٠] پديد آمد كه راه محبّت متابعت سنّت است. چون كسى بينى كه به متابعت سنّت‌[١١] مشغول نبود[١٢] يا كسى سنّتهاى رسول را- صلّى اللّه عليه و سلم-[١٣] نداند و دعوى محبّت كند، معلوم شود كه اين پنداشت محبّت بوده است.

و اندر معانى الاخبار[١٤] آورده است كه مولى عزّ و جلّ‌[١٥] چنين فرموده است: «ما تقرّب إلىّ عبدى بمثل اداء ما افترضت عليه، ثم بعد ذلك يتحبّب إلىّ بالنّوافل، حتّى أحبّه، فإذا أحببته كنت‌

[١] - كرده بوديم.

[٢] - بايد كه بنده.

[٣] -+ راه.

[٤] - تعالى.

[٥] -+ تقدّس و تعظّم.

[٦] -« و اللّه غفور رحيم» ندارد.

[٧] - فرموده است.

[٨] - ٧.

[٩] - به جاى« در پى من آييد»، پس متابعت من كنيد.

[١٠] -« تا مولى ... پس» ندارد.

[١١] -« تا مولى ... پس» ندارد.

[١٢] - نشود.

[١٣] - ٧.

[١٤] - معانى اخبار.

[١٥] - تعالى.