پس چنان بايد كه بنده در هر حالى‌[١] كه بود از[٢] دنيايى، گمان به مولى تعالى نيكو دارد[٣] كه بهترى من اندرين حال بود [و][٤] ناسپاسى نكند و از فتنه آن‌[٥] به مولى عزّ و جلّ‌[٦] اندخسد[٧] تا دلش به آن حال آرام نگيرد.

و خواجه حكيم- رحمة اللّه عليه-[٨] چنين گفته‌[٩] كه توانگرى را بر درويشى گزيدن‌[١٠] فضولى است و درويشى را بر توانگرى گزيدن دعويست و از خويشتن قوّت نمودن، و سلامت در تسليم است.

و ببايد دانستن كه هرچه پديد آيد از بنده از طاعت و خصال پسنديده آن همه از قوّت يقين و عقل خيزد و دليل بر آن‌كه رسول- صلّى اللّه عليه‌[١١] و سلّم- چنين فرموده است كه‌[١٢] «الإيمان نصفان [a ٤٣]: نصف فى الشّكر، و نصف فى الصّبر. و الإيمان كلّه اليقين. و الصّبر من الإيمان بمنزلة الرّأس من الجسد». گفت: ايمان به دو نيمه است، نيمه‌اى از وى شكر است و نيمه‌اى از وى صبر و همگى ايمان يقين است و صبر از ايمان چنان است كه‌[١٣] سر از تن. و چون يقين قوّت گيرد خوف و رجا نيز قوّت گيرد.

[١] - حال.

[٢] -+ احوال.

[٣] -+ كه بود.

[٤] - در هر دو نسخه نيست.

[٥] -+ حال.

[٦] - تعالى.

[٧] - در حاشيه‌T معنى كلمه: پناه گيرد.

[٨] - تعالى.

[٩] - گفت.

[١٠] - برگزيدن.

[١١] - ٧.

[١٢] - به جاى« فرموده است كه»، فرمود.

[١٣] -+ چون.