پسند مولى تعالى بود،[١] برنيايد كه مولى عزّ و جلّ‌[٢] ورا[٣] بدين‌[٤] جهان و بدان‌[٥] جهان چنان دارد كه پسند وى است‌[٦] به فضل خويش نه آن‌كه بر مولى عزّ و جلّ‌[٧] واجب بود.

و به همين معنى آورده‌اند[٨] كه مولى تعالى در كتب پيشينيان چنين فرموده است [b ٤١] كه «يابن آدم اطعنى فيما امرتك، و لا تعلّمنى ما يصلحك». گفت: اى فرزند آدم! تو[٩] فرمانهاى من‌[١٠] بگذار و مرا به مصلحت خويش‌[١١] مياموز. و اگر بنده بداند[١٢] كه بهترى‌[١٣] در كدام حال است، با اين همه از روى ادب بندگى واجب كند[١٤] كه‌[١٥] حال پيش آمده را بسند كند[١٦] و آن حال بهتر نخواهد.[١٧] چه آورده‌اند كه رابعه- رحمة اللّه عليها-[١٨] بيمار[١٩] بود و دوستان مر او را گفتند: چرا دعا نمى‌كنى تا خداى‌[٢٠] تعالى ترا عافيت دهد؟ گفت:

شرم مى‌دارم. گفتند: چرا؟ گفت: از بهر آن‌كه مولى تعالى مرا چنان مى‌دارد كه وى پسندد، چگونه گويم كه مرا چنان دار كه من پسندم؟ پس با آن‌كه بنده خود نمى‌داند كه‌[٢١] بهترى من در كدام حالت‌[٢٢] است در بيمارى يا در تندرستى يا در عزّ يا در ذلّ يا در توانگرى يا در درويشى.

چه آورده‌اند[٢٣] از رسول- صلى اللّه عليه‌[٢٤] و سلّم- كه مولى تعالى چنين فرموده است كه از بندگان من بندگانى‌اند كه مصلحت ايشان در ذلّ است كه اگر عزّشان پيش آرم،[٢٥] هلاك شوند و بندگانى‌اند كه مصلحت ايشان در عزّ است كه اگر ذلّشان پيش آرم،[٢٦] هلاك شوند و بندگانى‌اند كه مصلحت ايشان‌[٢٧] [a ٤٢] در بيماريست كه‌[٢٨] اگر تندرستيشان دهم،[٢٩] هلاك شوند و بندگانى‌اند كه مصلحت ايشان در توانگريست كه‌[٣٠] اگر درويشى‌شان دهم،[٣١] هلاك شوند.

[١] -+ بسى.

[٢] - تعالى.

[٣] - وى را.

[٤] - دران.

[٥] - درين.

[٦] - بود.

[٧] - تعالى.

[٨] - فرموده است.

[٩] -« تو» ندارد.

[١٠] - مرا.

[١١] - خود.

[١٢] - بداندى.

[١٣] - هر آينه بهترى من.

[١٤] - كندى.

[١٥] -+ آن.

[١٦] - كندى.

[١٧] - نخواهدى.

[١٨] - رحمها اللّه تعالى.

[١٩] -+ شده.

[٢٠] - مولى.

[٢١] - هر آينه.

[٢٢] - حال.

[٢٣] -+ به خبر.

[٢٤] - ٧.

[٢٥] - اگر عزيز دارم‌شان.

[٢٦] - اگر ذلّ پيش آرم‌شان.

[٢٧] - شان.

[٢٨] -« كه» ندارد.

[٢٩] - اگر تندرستى دهم‌شان.

[٣٠] -« كه» ندارد.

[٣١] - اگر درويشى دهم‌شان.