گفت: به درويشان ده تا هم‌چنين پاك به بهشت رود تا آن‌جا خوريم.[٢] و حقيقت آن‌[٣] است كه شقيق اين آيت دانست‌[٤] كه مولى عزّ و جلّ‌[٥] فرموده است:[٦] «قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ اللَّهِ الَّتِي أَخْرَجَ لِعِبادِهِ وَ الطَّيِّباتِ مِنَ الرِّزْقِ» [الاعراف/ ٣٢]. مولى عزّ و جلّ‌[٧] مر رسول را- ٧-[٨] فرمود[٩] كه بگوى كه حرام كرده‌[١٠] است آرايشهايى كه من آفريده‌ام در دنيا از بهر بندگان خويش‌[١١] و خوردنيها [ى‌] پاك خويش.[١٢] وليكن معنى‌[١٣] ناخوردن شقيق بلخى رحمة اللّه عليه-[١٤] آن بود- و اللّه اعلم- كه بر خويشتن بترسيد كه نبايد كه نفس من چون‌[١٥] ناخورده به وى رغبت مى‌كند. چون بخورم بدين مزه مشغول شود و رغبت بدان جهان كم شود. و آن‌[١٦] هم‌چنان بود كه مرد[١٧] بود محرورى و وى پانيد[١٨] و عسل نخورد از بيم آن‌كه نبايد كه حرارت من‌[١٩] قوّت گيرد و من‌[٢٠] بيمار شوم.[٢١] ناخوردنش از بهر بيمارى بود نه از بهر[٢٢] آن‌كه وى [a ٣٩] پانيد[٢٣] و عسل را حرام دارد[٢٤] يا نداند كه وى‌[٢٥] خوش است. پس چون كسى كه‌[٢٦] محرور بود چون خردش قوّت دارد و اسير گلو نبود، از خوردن‌[٢٧] دست بازمى‌دارد از بيم بيمار شدن.[٢٨] اولى‌تر آن بود[٢٩] كه كسى كه‌[٣٠] خوردنيهاى خوش خورد و بيمار شد[٣١] دست بازدارد از خوردنيهاى خوش و هرچند[٣٢] شيرينيها به اصل اندر غذاى عقل است ليكن نفس را نيز در[٣٣] وى بهره‌اى هست. چون به خلقت نفس آدمى به‌[٣٤] روح وى چيره آمده باشد يا به بسيارى دادن شهوت‌[٣٥] و معاصى نفس وى چيره گشته باشد، آن‌گاه از شيرينيها كه بخورد نفس وى قوّت بيش گيرد.

[١] -+ اى مادر.

[٢] - خورم.

[٣] -« آن» ندارد.

[٤] - معنى اين آيت دانستى.

[٥] - تعالى+ در قرآن.

[٦] -+ قوله تعالى.

[٧] - تعالى.

[٨] - صلى اللّه عليه و سلّم.

[٩] - گفت.

[١٠] - نكرده.

[١١] - از بهر بندگان خود در دنيا.

[١٢] - پاك و خوش.

[١٣] -« معنى» ندارد.

[١٤] -« بلخى رحمة اللّه عليه» ندارد.

[١٥] -« چون» ندارد.

[١٦] - اين.

[١٧] - مردى.

[١٨] - فانيذ.

[١٩] - وى.

[٢٠] - وى.

[٢١] - شود.

[٢٢] -« بهر» ندارد.

[٢٣] - فانيذ.

[٢٤] - مى‌دارد.

[٢٥] - اين.

[٢٦] -+ وى.

[٢٧] -+ خوش.

[٢٨] -+ را پس.

[٢٩] -« آن بود» ندارد.

[٣٠] - از.

[٣١] - بخورد و بيمار شود.

[٣٢] -+ كه.

[٣٣] - اندر.

[٣٤] - بر.

[٣٥] - شهوات.