و خواجه حكيم- رحمة اللّه عليه- گفته است‌[٢] كه خداى عزّ و جلّ‌[٣] را كه از وى يافتم‌[٤] هدى چگونه تهمت كنمش به نادادن غذا. و همين سخن را[٥] زيادت كرده است و گفته‌[٦] كه مولى عزّ و جلّ‌[٧] اين هدايت كه ترا داده است مر هيچ كافر را نداده است و روزى از هيچ كافرى بازنداشته‌[٨] آن‌چه مر هيچ كافر را نداد، ترا بداد،[٩] آن‌چه از هيچ كافر بازنداشت، از تو كى بازدارد.

و خواجه حاتم- رحمة اللّه عليه-[١٠] مر دوستى را سه وصيّت كرد و چنين گفت كه اگر اين‌[١١] وصيتهاى من ترا سود ندارد علم اوّلين و آخرين ترا سود ندارد. گفت:[١٢] اگر مقرّى كه بنده‌ام،[١٣] كار [a ٣٤] به رضاى خداوند كن و اگر مقرّى كه روزى‌دهنده يكى است، روزى را به معصيت طلب مكن و اگر مقرّى كه هرچه كنى بر مولى عزّ و جلّ‌[١٤] عرضه بايد كردن‌[١٥] پس كار بى‌حجّت مكن.

و پدر من- رحمة اللّه عليه-[١٦] به املا روايت كرد از لقمان حكيم‌[١٧] كه پسر خويش را شش سخن وصيّت كرد؛[١٨] گفت: اى پسر كار اين جهان چندان‌[١٩] كن كه بدين جهان خواهى بودن‌[٢٠] و كار آن جهان چندان‌[٢١] كن كه بدان جهان‌[٢٢] خواهى بودن و طاعت خداى عزّ و جلّ‌[٢٣] چندان كن كه بدو[٢٤] حاجت دارى و معصيت چندان‌[٢٥] كن كه بر آتش طاقت دارى‌[٢٦] و خداوند تعالى‌[٢٧] را بى‌فرمانى مكن كه زشت بود كه وى ترا آفريد[٢٨] و روزى داد و مسلمانى روزى كرد[٢٩] و تو مر او را بى‌[٣٠] فرمانى كنى و اگر هرآينه از گناه‌

[١] - رسيدم.

[٢] - گفت رحمة اللّه تعالى.

[٣] - خداوندى.

[٤] - كه يافتم از وى.

[٥] - بيان.

[٦] -+ است.

[٧] - تعالى.

[٨] - كافر بازنداشت.

[٩] - داد.

[١٠] - تعالى.

[١١] -« اين» ندارد.

[١٢] - بعد از آن چنين فرمود كه.

[١٣] - بنده‌اى.

[١٤] - تعالى.

[١٥] - عرض بايد كرد.

[١٦] -« عليه» ندارد.

[١٧] -+ رحمه اللّه تعالى.

[١٨] - كه وى پسر خود را شش وصيّت كرد.

[١٩] - چندانى.

[٢٠] - درين جهان خواهى بود.

[٢١] - چندانى.

[٢٢] - در آنجا.

[٢٣] - تعالى.

[٢٤] - به مولى.

[٢٥] - چندانى.

[٢٦] - بر آتش دوزخ صبر توانى كردن و طاقت آرى.

[٢٧] - خداى تعالى و تقدس و تعظم.

[٢٨] - بيافريد.

[٢٩] - مسلمانى داد.

[٣٠] - نا.