خواهى كه بر تو عيش همه سال خوش بود		يابى ز دين و دنيا تو بهره كمال‌
بنگر بدان كه از تو فزون‌تر بود به علم‌		منگر بدان كه از تو فزون‌تر بود به مال‌

(نامعلوم، احتمالا از مؤلف)، ١١١

(نامعلوم)، ٩

يك دم بزنى به شك زنى ديگر دم‌		وان‌گه به ميان اين دو دم چندين غم‌

(نامعلوم)، ١٦٥

بگريز ازان كه گويد با تو وفا كنم‌		ور حاجتى بخواهى از من، روا كنم‌
گر تو بيازمايى او را به حاجتى‌		گويد: بخواه ز ايزد تا من دعا كنم‌

(نامعلوم)، ٩٥ حاشيه‌

گر شود شاكر تو هر مويم‌		شكر توفيق شكر چون گويم؟

(نامعلوم)، ١٧٥ حاشيه‌

(فرّخى)، ١٤٩

ز نادان سخن مشنو و مشنوان‌		كه جز بر تباهى نگردد زبان‌

(آفرين‌نامه)، ٣٩

حقّا غمين شدم من از مردم آزمودن‌		سالى برهنه بودن بر گس سنا غنودن‌