ارشاد در معرفت و وعظ و اخلاق - قلانسى نسفى، عبد الله بن محمد - الصفحة ٣٤٤

خوردن و فردا نهادن ابلهيست‌

روز نو را روز مايه با ويست‌

وصلت به شاه مرتبه هر گداى نيست‌

مى بلرزد دلم ز بيم نياز

همچون سيماب بر كف مفلوج‌

مرد نانى كزو مدد نبود

نخورد جز به خون دل ممزوج‌

هيچ در خير بر تو باز نگردد

تا در عصيان تو فراز نگردد

تا تو ز راه فضول بازنگردى‌

هيچ در امر بر تو بازنگردد

چو در كدخدايى كنى دست برد

نبايد ترا يك كلاه از دو برد

هركه را بهره داد ايزد فرد

تندرستى و امن و پوشش و خورد

زين جهان بهره تمام بيافت‌

گو به گرد فضول هيچ مگرد

كانچه افزون ازين بود، آزست‌

آز را خاك سير نتوان كرد

هر غم و اندوه كه آيد بر وى‌

شاد بدان باش كه مى بگذرد

نالش تو شادى دشمن بود

چرخ به ناليدن تو ننگرد

آنچه از تركان تراشى روزى تركان بود

آخرش غارت ربايد گرچه آن پنهان بود