نگاه داشت و سودش [b ٢١] اندك آمد و[١] به نزديك رسول- ٧-[٢] آمد و گفت‌[٣] كه من وصيّت ترا نگاه داشتم و سود اندك آمد. رسول- ٧-[٤] فرمود[٥] كه پاره‌[٦] زر كه سود آمده است، به بازار بر و به‌[٧] عوض آن‌[٨] نقره بستان. آن مرد آن پاره‌[٩] زر را به بازار برد، هم‌سنگ وى نقره نهادند، آن پاره زر[١٠] گرانتر آمد. ده چندان كردند هم زر گرانتر آمد. آن مرد را از آن‌حال‌[١١] عجب آمد و به خدمت‌[١٢] رسول آمد و گفت: يا رسول اللّه‌[١٣] حكمت در آن‌چه بود كه هرچند نقره مى‌نهادند آن زر گرانتر مى‌آمد؟[١٤] رسول- ٧-[١٥] جواب داد كه اگر مثلا كوه احد را از آن سر نهادندى، آن زر تو گرانتر آمدى.[١٦] اين خبر دليل مى‌كند كه بركت آن نبود كه از روى صورت بسيار بود، بل‌كه آن بود[١٧] كه از روى معنى بود. و[١٨] بركت آن بود[١٩] چه آن كسان‌[٢٠] كه فرمان‌هاى شريعت را نگاه دارند آنچه بورزند از آن برخوردارى بود[٢١] و به جايگاه صرف شود، چه گفته‌اند:

درم سه است، حلال است و حرام است و شبهت.[٢٢] حلال به طاعت صرف شود و يا به‌[٢٣] منفعت؛ و حرام به معصيت صرف شود و شبهت [a ٢٢] به لاف صرف شود يا به شهوت.[٢٤] و نيز گفته‌اند كه كسب مرد را نفقه پديد[٢٥] كند[٢٦] چون نفقه به جايگاه بود دليل آن‌[٢٧] بود كه زرش‌[٢٨] از جايگاه بوده است.

و قانع نخشبى اندرين‌[٢٩] معنى بيتى گفته است:[٣٠]

[١] -« و» ندارد.

[٢] - صلى اللّه عليه و سلّم.

[٣] -+ يا رسول اللّه صلى اللّه عليه و سلّم.

[٤] - صلى اللّه عليه و سلّم.

[٥] -+ وى را آن.

[٦] - پاره‌هاى زر را.

[٧] -« به» ندارد.

[٨] -« آن» ندارد.

[٩] - پاره‌هاى زر.

[١٠] - پاره‌هاى زر.

[١١] -« آن حال» ندارد.

[١٢] - به رسول ٧ آمد.

[١٣] -« يا رسول الله» ندارد.

[١٤] - حكمت اين چه دانم، هرچند نقره مى‌نهند، زر گرانتر مى‌آيد.

[١٥] - صلى اللّه عليه و سلّم.

[١٦] - آن‌سو نهند و زر را ازين سو نهند همان زر گرانتر آيد.

[١٧] - به جاى« بل كه آن بود»، چه آن‌كه.

[١٨] -« و» ندارد.

[١٩] -« بود» ندارد.

[٢٠] - كسانى.

[٢١] -+ ايشان را.

[٢٢] - حلال است و شبه است و حرام.

[٢٣] -« به» ندارد.

[٢٤] - شبه به لاف صرف شود و با شهوت و حرام به معصيت صرف شود.

[٢٥] - پيدا.

[٢٦] - چون نفقه به ناجايگاه صرف شود دليل كند كه ورزش از ناجايگاه بود.

[٢٧] -« آن» ندارد.

[٢٨] - ورزش.

[٢٩] - در.

[٣٠] -+ اندرين قصيده خويش.