تربت او بر دروازه نوبهار، بلخ است. پسر عصام، عبيد بعد از احمد بن مبارك والى ولايت بلخ بود. ر. ك: فضائل بلخ، ١٩٦- ٢٠١ كه در حاشيه به اين منابع نيز ارجاع داده است: الجواهر المضيه، ١/ ٣٤٧؛ الفوائد البهيه، ١١٦؛ ميزان الاعتدال، ٣/ ٦٧؛ الانساب، ١/ ٣٨٨؛ مزارات بلخ.

على سنگانى خواجه امام على سنگانى. قياس شود با: ابو على حسين بن شعيب بن محمّد سنجى (م:

٤٣٠ ه) فقيه شافعى و يكى از ائمه خراسان در فقه، شاگرد قفّال مروزى، وى منسوب به سنج- يكى از بزرگترين روستاهاى مرو- بوده است. سمعانى در مدخل «السنجانى» سنگان/ سنجان را يكى از قريه‌هاى نزديك مرو نوشته است. ر. ك: تعليقات اسرار التوحيد، ٦٦٦- ٦٦٧.

محمّد بن سماك ابو العباس محمّد سماك (م: ١٨٣ ه) معاصر هارون الرشيد. معروف كرخى را گشايش كارها از سخنان او بوده است. تذكرة الاولياء، ٢٨٥- ٢٨٦.

معروف كرخى ابو محفوظ معروف بن فيروز كرخى، از اجله مشايخ قديم، مريد داود طايى (م: ١٦٥ ه) و استاد سرىّ سقطى بود. در ٢٠٠ ه درگذشت. ر. ك: تذكرة الاولياء، ٣٢٤- ٣٣٩؛ طبقات الصوفيّه (هروى)، ٣٨- ٣٩؛ كشف المحجوب، ١٧٣- ١٧٤؛ نفحات الانس، ٣٥.

يحيى بن معاذ رازى ابو زكريا يحيى بن معاذ رازى، از رى بود، در بلخ زيست و در نيشابور در ٢٥٨ ه در گذشت. هجويرى گويد: «وى را تصانيف بسيار است و نكت و اشارت بديع ... و من كلام وى را سخت دوست مى‌دارم، كه اندر طبع رقيق است و اندر سمع لذيذ و اندر اصل دقيق و اندر عبارت مفيد.» كشف المحجوب، ١٨٦- ١٨٨ و نيز تعليقات، ٧٣٩؛ حلية الاولياء، ١٠/ ٥٣- ٧٥.