در علم حكمت و بيان معرفت. ر. ك: تاريخ نگارش‌هاى عربى، ١/ ٩٤١؛ تذكرة الاولياء، ٥٣٤- ٥٣٩؛ حلية الاولياء، ١٠/ ٢٥١- ٢٥٢؛ دائرة المعارف بزرگ اسلامى، ٥/ ٢٦٠؛ طبقات الصوفيّه (سلمى)، ٢١٦- ٢٢٢؛ طبقات الصوفيّه (هروى)، ٣١٧- ٣١٨؛ فضائل بلخ، ٢٦١- ٢٧٣؛ كشف المحجوب، ٢١٧- ٢١٨ و تعليقات ٧٥٧؛ نفحات الانس، ١٢٣ و تعليقات ٧٢٤.

ابو الحسن كندى قياس شود با ابو الحسن على بن الحسن بن عبد الرحيم بن هود بن معاذ بن محمّد بن ابراهيم الكندى السّردرى، قاضى سمرقند و نسف بود. در ٢٩٧ متولّد و در ربيع الاوّل ٣٧٠ ه فوت شد. او از محمود بن عنبر نسفى و اسحاق بن احمد بن عبد الرحمان نسفى حديث روايت كرده است. ر. ك: القند فى ذكر علماء سمرقند، ٥٢٩.

ابو حنيفه ابو حنيفه نعمان بن ثابت بن زوطى (حدود ٨٠- ١٥٠ ه)، بنيانگذار مكتب فقه «حنفى».

آخرين خلفاى اموى و منصور عباسى بارها او را مجبور ساختند كه عهده‌دار منصب «قضا» شود، ولى او هربار از آن سرباز زده. به اين سبب در بغداد به زندان افتاد و در ١٥٠ ه در آنجا در گذشت. رساله‌ها و كتاب‌هاى منفرد درباره ابو حنيفه بسيار نوشته شده است. براى فهرستى از آنها ر. ك: تاريخ نگارش‌هاى عربى، ج ١، ص ٥٧١- ٥٧٣؛ عارف نوشاهى «امام اعظم ابو حنيفه كى زندگى كى مآخذ»، نور اسلام، شرق‌پور، پاكستان، ويژه نامه امام اعظم، نوامبر ١٩٧٥ م.

ابو الفتح بستى ابو الفتح على بن محمّد (يا احمد) بستى، ايرانى تبار بود و در حدود ٣٣٥ ه در بست سيستان‌زاده شد. پس از تحصيل علوم حديث، فقه شافعى و ادب، به مقام دبيرى بيتوز امير شهر زادگاه خود رسيد. سپس به خدمت غزنويان درآمد. در ٤٠٠ ه يا ٤٠١ ه يا ٤٠٣ ه در اوزگند/ اوزجند نزديك بخارا درگذشت. او به چيره‌دستى در كاربرد سبك و تجنيس در