به جاى عبارت ديباچه در نسخه‌T : «الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ* ... خبر داد كه تن دشمن است»، در نسخه‌P ديباچه‌اى كاملا متفاوت به عبارت زير آمده است:

[b ١] حمد خداوندى را كه منّت نهاد به تعليم ايمان، و درود بر رسول او كه فرستاده او را از براى رحمت عالميان.

بدانيد سايلان ايمان تا بدانيد حقيقت ايمان كه دانش ايمان به دو دانش تمام شود و بدين دو دانش ايمان دانسته شود. اما يك دانش از آن دو دانش، دانش آن چيزهاست كه ايمان بدان مى‌بايد آورد؛ و ديگر دانش، دانش ايمان است كه مى‌بايد آورد. امّا آن چيزها كه ايمان بدان مى‌بايد آورد، خداوند است- جلّ و علا- و خداوندى خداوند بر همه كس و بر همه چيز و يگانگى خداوند تعالى در خداوندى‌اش و همه صفات‌ها و افعال خداوند تعالى و همه حكم‌

[١] - شيوه نثر اين قسمت ديباچه با اسلوب نثر قلانسى تباين دارد. چنان به نظر مى‌رسد كه كاتب نسخه‌P نسخه‌اى از كتاب ارشاد در دست داشت كه برگ اوّل آن افتاده بود و او براى تكميل، ديباچه‌اى مشتمل بر حمد و نعت از سوى خود اضافه كرد كه با نسخه‌T و نسخه‌هاى چين كاملا تفاوت دارد.