بهانه جستن آن بود[١] كه‌[٢] زن را گويد تو مرا دوست نمى‌دارى، چه آن دوست داشتن كار دل است و زن را بر دل دست نيست و شوى را بر باطن زن كار نى. و اين آيت‌[٣] به حقّ زنانيست كه با شوى جنگ كنند[٤] و بدخويى كنند و نصيحت اجابت نكنند. و اللّه اعلم.[٥] و مولى عزّ و جلّ فرمود كه ايشان را پند دهيد و چون به پند پيش نرود[٦] با ايشان مخسبيد و چون پيش نرود آنگاه بزنيد. و اين اصل گشت كه هركه‌[٧] كسى را پند دهد از آغاز به چربى‌[٨] بايد گفتن.

چون پيش نرود[٩] آن‌گاه درشت‌[١٠] گفتن. چه اين پند دادن هم‌چون دارو دادن است. نخست داروهاى نرم‌تر بايد دادن و چون پيش [b ١٧٠] نرود آن‌گاه داروهاى قوىّ‌تر دادن. و عرب را مثلى است كه گويند: «آخر الدّواء الكيّ».[١١] آخر داروها داغ كردن است يعنى كه تا از داروها[١٢] عاجز نيايى، داغ نبايد كردن. و اين درشت‌[١٣] گفتن آن‌گاه روا بود كه آن‌كس را پاره‌اى قوّت دين و عقل بود، اما چون دانى كه نيست، درشت نبايد گفتن، چه خطر بود كه از فاسقى به كافرى افتد يعنى جوابى دهد كه كافر گردد.[١٤]

[١] - باشد.

[٢] -+ مرد.

[٣] -+ و اللّه اعلم.

[٤] -« جنگ كنند و» ندارد.

[٥] - ندارد.

[٦] - نروند.

[٧] -+ مر.

[٨] - خوبى.

[٩] - نروند+ آن‌گاه روى تراش داشتن، چون پيش نرود.

[١٠] -+ تر.

[١١] - يعنى+ آخرين دارو.

[١٢] - داروهاى ديگر.

[١٣] -+ تر.

[١٤] - نعوذ باللّه منها.