گفت: اگر[١] آن فاسقان را گويى‌[٢] كه اندر مسجد طنبور زنيد،[٣] نيارند و نزنند[٤] و شما اندر مسجد طنبور زنيد،[٥] [b ١٦٩] نخست شما را از آن‌[٦] كار توبه بايد كردن تا مولى عزّ و جلّ شما را شكوه‌[٧] نهد در دل فاسقان كه ايشان به ديدار شما معصيت به جاى مانند كه به گفتار حاجت نيايد.[٨]

و حق‌گوى چنان بايد كه آنچه بگويد به چربى گويد و بدان‌كه با هركسى چگونه بايد گفتن تا آن‌كس بتواند پذيرفتن؟ چه پدر من- رحمه اللّه- گفتى كه مردى مر دانشمندى را پرسيد كه زن را نماز كردن فرمايم،[٩] كاهلى مى‌كند[١٠] و نماز نمى‌كند، چگونه كنم؟ گفت: گردون‌[١١] بساز تا بار بتواند كشيدن. گفت: گردون چگونه سازم؟ گفت: نبينى كه اگر آن‌بار كه بر گردون نهى،[١٢] بر پشت گاو نهى نتواند بردن و چون بار[١٣] بر گردون نهى با بار گردون را بتواند بردن.[١٤] هركسى بر تفاوت بود؛ يكى را سخن نغز گفتن بود و يكى را سيم دادن و[١٥] جامه خريدن بود و مانند اين. و چون به نغزى پيش نرود و زن به نماز حريص نشود، آن‌گاه روى ترش كردن و شب با وى ناخفتن، تا بود[١٦] كه ازين روى به راه آيد. و اصل اين آن است كه مولى عزّ و جلّ خبر داده است در قرآن، قوله عزّ و جلّ: «وَ اللَّاتِي تَخافُونَ نُشُوزَهُنَّ فَعِظُوهُنَّ وَ اهْجُرُوهُنَّ فِي الْمَضاجِعِ وَ اضْرِبُوهُنَّ [a ١٧٠] فَإِنْ أَطَعْنَكُمْ فَلا تَبْغُوا عَلَيْهِنَّ سَبِيلًا» [النّساء/ ٣٤].

پارسى اين است‌[١٧] كه آن زنانى كه از غراسيدن ايشان مى‌بترسيد، پند دهيدشان و اگر[١٨] پند پيش نرود با ايشان مخسبيد و اگر[١٩] پيش نرود، بزنيد[٢٠] و چون فرمان‌بردارى كردند يعنى نصيحت اجابت كردند، شما بر ايشان بهانه‌جويى مكنيد.[٢١] در تفسير چنين آورده‌اند[٢٢] كه‌

[١] - ار.

[٢] - گويند.

[٣] - زنند.

[٤] - نيارند زدن.

[٥] - مى‌زنيد.

[٦] - اين.

[٧] - شكوهى.

[٨] - نباشد.

[٩] - فرمايى.

[١٠] -« مى» ندارد.

[١١] - گردونى.

[١٢] -+ ار.

[١٣] -« بار» ندارد.

[١٤] -+ و گفت كه گردون.

[١٥] -+ و يكى را.

[١٦] - باشد.

[١٧] - بود.

[١٨] - ار+ به.

[١٩] - ار.

[٢٠] -+ شان.

[٢١] - نكنيد.

[٢٢] - است.