اسب نيز بايستد،[١] چه تا[٢] دل بيدار بود علامت‌[٣] آن بود كه هر طاعتى كه كند هرچند حلاوت يابد به آن آرام نگيرد كه‌[٤] منزلگاه مر[٥] آسودن را بود[٦] نه مر باشيدن را كه‌[٧] تا بنده در دنياست ورا[٨] با هيچ چيز آراميدن نيست.

و منصور ابدلان‌[٩] اندرين معنى چند بيت‌[١٠] گفته است:

شعر[١١]

هم‌چنان كز[١٢] ترك نادانى همى دانا شوى‌		ترك دانايى ببايد، آنگهى بينا شوى‌
چون شدى بينا، ترا با هيچ هستى كار نيست‌		تا درو شركى‌[١٣] نيارى مرتد و رسوا[١٤] شوى‌
تيزبينايى نه عين آشنايى باشدت‌		بگذر از ديدار و ديده، آنگهى زيبا شوى‌
آنچه دانستى رهست و ديده آن‌[١٥] را منزلست‌		چون ره و منزل نماند، آنگهى والا شوى‌
ور محبّى، مر[١٦] محبّان را علامتها بود		يك علامت آن بود كز غير[١٧] او يكتا شوى‌
ور فقيرى، پس ترا نسبت بريدن محو گشت‌		[a ١٦٨] مى چه پندارى كه با چندين نسب صحرا شوى‌
خاك را در خاك باز و پاك را در پاك باز		تا ميان خاك و پاك اندر تو ناپيدا شوى‌
خويشتن را گر توانى منصور حلّاج كن‌[١٨]		تا مگر يكبارگى در فتنه و غوغا شوى‌[١٩]

[١] - نه ايستد[ كذا].

[٢] -« تا» ندارد.

[٣] - علامتش.

[٤] - چه.

[٥] - بر[ كذا].

[٦] - است.

[٧] - و.

[٨] - وى.

[٩] - منصور ابدال.

[١٠] - بيت چند.

[١١] - ندارد.

[١٢] - از.

[١٣] - شرك.

[١٤] - ترسا.

[١٥] - او.

[١٦] - پس.

[١٧] - دون.

[١٨] - هم‌چنان كن خويشتن چون شيخ منصور حلاج.

[١٩] - براى اختلاف اين اشعار با يكى از نسخه‌هاى چين، ر. ك: مقدّمه مصحّح.