و ديگر[٧] گفتند كه چگونه از زمين پاى برهنه بيرون آمدى؟ گفت: از بهر آن‌كه اين زمين نو شكسته بودم‌[٨] اگر با[٩] پاى‌افزار بيرون آمدمى‌[١٠] زمين كوفته شدى‌[١١] و خاك بر پاى‌افزار من گرفتى.

آن‌گاه گفتند كه ما را ازين سلطان رنج است، قصد كرده‌ايم كه‌[١٢] وى را هلاك كنيم، صواب بود يا نه؟[١٣]

زكريّا[١٤]- ٧- گفت: هيهات كوه را به ناخن بركندن آسان‌تر بود كه هلاك كردن ملك را پيش از آن‌كه وى را وقت رسد.[١٥]

پس پديد آمد كه چيزى‌[١٦] خوردن كه از بهر قوّت كسب بود، اگر سير بخورد روا باشد.[١٧]

غفلت بر دو[١٨] گونه است: يكى آن بود كه چون دل در خواب شود تن روى از طاعت بگرداند و به راه معصيت رود،[١٩] چنان‌كه كسى بر اسب نشسته بود، در خواب شود، اسب آنجا رود كه گياه [b ١٦٧] باشد، آنجا نرود كه مقصد ويست.[٢٠] و ديگر غفلت در طاعت بود. چون دل در خواب شد، نفس با طاعت نيارامد[٢١] و از رفتن فروماند. از راه طاعت نرود[٢٢] وليكن به‌[٢٣] راه طاعت نبرد.[٢٤] مثالش آن بود كه چون مردى‌[٢٥] در خواب رود،[٢٦] اسب را نراند،[٢٧]

[١] -+ و ديگر چنين.

[٢] - به جاى« مردمى نكردى»، نگفتى كه بياييد و با من نان خوريد.

[٣] - كارى يكى.

[٤] - اگر از آن‌قدرى.

[٥] - نيافتى( كذا)+ تمام.

[٦] -+ ايشان.

[٧] -+ چنين.

[٨] - اين زمين را نو شكسته‌ام.

[٩] -« با» ندارد.

[١٠] - آمدى+ اين.

[١١] - گشتى.

[١٢] - تا.

[١٣] -« يا نه» ندارد.

[١٤] - ذكريا.

[١٥] - كه چون ملكى را پيش از آن‌كه وقت وى بگذرد هلاك كردن.

[١٦] - چون.

[١٧] - به جاى« اگر سير بخورد روا باشد»، زيان ندارد.

[١٨] - چند.

[١٩] -+ هم.

[٢٠] - اسب آنجا نرود كه راه ويست، آنجا رود كه گياه بيند.

[٢١] - نفس به آن طاعت بيارايد.

[٢٢] - برود.

[٢٣] - بر.

[٢٤] - نرود.

[٢٥] - مرد.

[٢٦] - شد.

[٢٧] - نتواند راندن.