خورد تا مهمان‌نان خوش [b ١٦٦] خورد لاجرم او[١] را دستورى زياده خوردن هست تا آنجا كه از گرفتن معده‌[٢] بترسد و چون كسى را به قوّت معده حاجت بود[٣] از بهر كسب، او را[٤] نيز روا بود[٥] كه نان تمام بخورد.[٦]

در معانى اخبار آورده است‌[٧] كه به روزگار زكرياى پيغامبر- صلوات اللّه عليه-[٨] سلطانى بود ستمكار،[٩] مردمان‌[١٠] آن روزگار قصد هلاك سلطان كرده بودند.[١١] با يك‌ديگر گفتند كه بياييد تا با زكرياى پيغامبر[١٢] تدبير كنيم. به خانه وى آمدند. او[١٣] را نيافتند. عيال او[١٤] گفت: به فلان حايط است كار مى‌كند. آنجا[١٥] رفتند و مر وى را يافتند.[١٦] صبر كردند[١٧] تا از كار فارغ شود.

پيش از آن‌كه از كار فارغ شد،[١٨] به نان خوردن مشغول شد و مر ايشان را از نان مردمى نكرد.[١٩] نان بخورد و باقى كار تمام كرد و پاى افزار بيرون كرد و پاى برهنه از آن زمين به درآمد[٢٠] و مرين كسان‌[٢١] را گفت: چه مى‌گوييد؟

گفتند: ما به كارى‌[٢٢] آمده بوديم ولكن ما را دو سه مشكل تو[٢٣] گشت، جواب اينها بده![٢٤]

گفت: چه مشكل است؟

گفتند:[٢٥] ما به خانه تو[٢٦] رفتيم،[٢٧] چشم ما بر حرم تو افتاد،[٢٨] ترا زن‌[٢٩] با جمال ديديم و رغبت تو بر دنيا چگونه بود؟[٣٠]

گفت: آن رغبت نيست،[٣١] دنيا آن بود كه از خداى‌[٣٢] تعالى [a ١٦٧] مشغول كند بنده را[٣٣] وليكن آن تدبيريست كه در حقّ تن خويش كرده‌ام تا چشم نگاه داشتن از حرام‌[٣٤] آسان‌تر

[١] - وى.

[٢] -+ نيز.

[٣] - معده به قوّت بود.

[٤] -« او را» ندارد.

[٥] - باشد.

[٦] - خورد+ چه.

[٧] - اند.

[٨] - صلى اللّه عليه و سلّم.

[٩] -+ و.

[١٠] - مردم.

[١١] - قصد كرده بودند تا وى را هلاك كنند+ باز.

[١٢] - ذكريا- صلوات اللّه عليه-.

[١٣] - وى.

[١٤] - وى.

[١٥] - مردمان.

[١٦] - مى‌بايستند[؟].

[١٧] -« صبر كردند» ندارد.

[١٨] - شدى.

[١٩] - مر ايشان را نگفت كه بياييد و با من نان بخوريد.

[٢٠] - پاى افزار به زنبيل اندر افكند و پاى برهنه برون آمد.

[٢١] - مران مردمان.

[٢٢] - كار ديگر.

[٢٣] - تر.

[٢٤] - آنها بازده+ تا آن‌گاه مشورت خويش بكنيم.

[٢٥] -+ كه.

[٢٦] - شما.

[٢٧] - رفته بوديم.

[٢٨] - به جاى« چشم ... افتاد» پرده برافتاد.

[٢٩] - و شما را زنى.

[٣٠] - و شما را رغبت كردن به دنيا چگونه است كه باشد[؟].

[٣١] - رغبت كردن نيست به دنيا، چه.

[٣٢] - مولى.

[٣٣] -« بنده را» ندارد.

[٣٤] - نامحرم.