و «ملق»[٥] بدكردارى. و مردم‌سانى درستى ديانت است و رسول- ٧-[٦] چنين فرمود:[٧] «لا دين لمن لا مروّة له». دين نيست آن‌[٨] را كه مروّت نيست. خواجه حكيم چنين فرموده‌[٩] است در تأويل اين خبر كه هركه با مردمان‌[١٠] مردمى نكند، مر خداوند را- عزّ و جلّ- بندگى نكند. هم‌چنان كه مولى عزّ و جلّ ديانت فرمود، مروّت نيز فرمود.[١١] قوله تعالى:

«وَ قَضى‌ رَبُّكَ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا إِيَّاهُ وَ بِالْوالِدَيْنِ إِحْساناً» [بنى اسرائيل/ ٢٣]. مى‌فرمايد حضرت رسول را- ٧- اى محمّد[١٢] حكم چنين كرده است پروردگار تو [b ١٦٠] نپرستيد مگر مرا و با مادر و پدر نيكويى كنيد. پرستيدن حضرت او را ديانت بود و با مادر [و] پدر نيكويى كردن مروّت. مولى عزّ و جلّ ديانت بى‌مروّت نپذيرد.

و خواجه ابو اسحاق بشاغرى- رحمة اللّه عليه- فرموده است‌[١٣] كه «لا اله الّا اللّه» گفتن ديانت است و «محمّد رسول اللّه» گفتن مروّت. هرچند بنده گويد «لا اله الّا اللّه» تا نگويد

[١] (*). عنوان فصل« فى البرّ و الملق» است، ولى مؤلف مباحث« ملق» را در فصلى جداگانه آورده است، چنان‌كه پيشتر گذشت. مصحّح.

[٢] - به اوّل كتاب+ گفته.

[٣] -+ بنده.

[٤] -« بود» ندارد.

[٥] -+ چاپلوسى بود و.

[٦] - صلى اللّه عليه و سلّم.

[٧] - گفت.

[٨] -+ كس.

[٩] - گفته.

[١٠] -+ و بندگان.

[١١] -+ چنان‌كه مى‌فرمايد.

[١٢] -« اى محمد» ندارد.

[١٣] - چنين گفته است.