آورده‌اند كه روزى كنيزك ميمون بن مهران دست خطا كرد[٤] و طعام‌[٥] بر خواجه خود[٦] ريخت. خواجه خشمناك شد. كنيزك گفت: اى خواجه با من آن كن كه مولى عزّ و جلّ فرموده است. گفت: چه فرموده است؟ گفت كه مر خشم فرو خورندگان را بستوده است. قوله عزّ و جلّ:[٧] «وَ الْكاظِمِينَ الْغَيْظَ وَ الْعافِينَ عَنِ النَّاسِ»[٨] [آل عمران/ ١٣٤]. گفت: از تو عفو كردم.

كنيزك گفت كه‌ «وَ اللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ» [آل عمران/ ١٣٤]. گفت كه آزادت‌[٩] كردم.

آورده‌اند كه روزى خواجه‌اى از غلام خود[١٠] در خشم شده بود. فرمود تا غلام را به ستون بستند[١١] تا بزند.[١٢] غلام گفت خواجه‌[١٣] را كه: تو بنده‌اى يا آزاد؟

خواجه گفت: بنده.

گفت: مر خداوند خويش را هيچ بى‌فرمانى كرده‌اى؟

گفت: كرده‌ام.

گفت: خداوند عزّ و جلّ با تو همين‌[١٤] كرده است كه تو با من مى‌كنى؟[١٥]

گفت: نى.

بفرمود تا غلام را رها كردند.

و تا كسى بر خشم خويش پادشاه نبود، وى مهتر نبود و از آفتهاى دو جهانى‌[١٦] [a ١٥٨] خلاص‌[١٧] نيابد. و خواجه حكيم- رحمة اللّه عليه- گفته‌[١٨] است كه مولى عزّ و جلّ مر يحيى را- ٧- در قرآن «سيّد» خواند.[١٩] قوله عزّ و جلّ: «وَ سَيِّداً وَ حَصُوراً وَ نَبِيًّا مِنَ الصَّالِحِينَ» [آل عمران/ ٣٩]. «سيّد» آن بود كه حليم‌[٢٠] بود و حليم‌[٢١] آن بود كه بر خشم خود پادشاه بود و

[١] - بايد كه.

[٢] - كند.

[٣] - چه.

[٤] - بشتافيد( به جاى: دست خطا كرد).

[٥] -+ گرم.

[٦] - خويش.

[٧] - چنان‌كه مى‌فرمايد.

[٨] -+ و اللّه يحبّ المحسنين+ گفت: فرو خوردم، كنيزك گفت: و العافين عن الناس. گفت.

[٩] - ترا.

[١٠] - از غلامى به.

[١١] - بربستند.

[١٢] - بزنند+ اين.

[١٣] - مر خواجه خويش.

[١٤] - هم‌چنين.

[١٥] - مى‌خواهى كردن.

[١٦] - اين جهانى و آن جهانى.

[١٧] - سلامت.

[١٨] - چنين+.

[١٩] -+ چنان‌كه مى‌فرمايد.

[٢٠] -+ چنان‌كه مى‌فرمايد.

[٢١] - حكيم.