آورده‌اند كه در كتاب پيشينيان مولى تعالى چنين فرموده است كه اى فرزند آدم چون ترا خشم آيد، بزرگى مرا ياد كن و آن خشم را به ناحقّ مران تا آن‌گاه كه سزاوار[٢] خشم من گشته باشى [a ١٥٧] ترا به رحمت خود ياد كنم.[٣]

آورده‌اند كه شخصى پيش حضرت رسول- ٧- آمد و گفت: مرا وصيّت كن.

فرمود صلى اللّه عليه و سلّم: خشم مران، بهشت مر تراست. سه بار سؤال كرد، همين فرمود.[٤] آن مرد[٥] گفت: مرا اين سخن‌[٦] سبك آمد.[٧] چون تامّل كردم، خير هر دو جهان درين بود.[٨]

و در خبر ديگر[٩] آمده است كه خشم داغيست بر دل فرزند آدم از آتش دوزخ، نبينى كه چون مرد را خشم آيد[١٠] رويش سرخ شود و رگهاى گردن او برآماسد. و چون كسى از شما در خشم خواهد شدن،[١١] بگويد: «اعوذ باللّه من الشّيطان الرجيم». در آن ساعت به خود[١٢] اندر دمد و اين آيت را بخواند[١٣] كه‌ «إِمَّا يَنْزَغَنَّكَ مِنَ الشَّيْطانِ نَزْغٌ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ» [حم السّجدة/ ٣٦]. و اگر استاده باشد بنشيند و اگر نشسته باشد بخسپد و اگر سامان نشود[١٤] به آب اندر آيد و اگرنه‌[١٥] آب سرد بخورد. و اين حيله‌ها آن‌گاه سود دارد كه مردم ديو مردم نشده باشد و هوا آن ساعت چيره خواهد شدن امّا چون هوا بر مرد[١٦] چيره گشت،[١٧] عقل را اسير كند،[١٨] پس مرد[١٩] ديو مردم شود.[٢٠] هرچند اين حيله‌ها كند، سود ندارد.

و خواجه حكيم [b ١٥٧]- رحمة اللّه عليه- چنين گفته است كه هركه خواهد كه از خشم‌[٢١]

[١] - سخنى درشت.

[٢] - سزاى.

[٣] -+ و بدان كه نصرت من ترا به از نصرت تو مرا و[؟].

[٤] - به جاى« شخصى پيش ... همين فرمود»، مردى مر رسول را صلى اللّه عليه و سلّم چنين گفت كه اوصى؛ قال: لا تغضب و لك الجنّة. سه بار بگفت كه اوصى. رسول خدا همين جواب داد كه خشم مران و بهشت مر تراست.

[٥] -+ چنين.

[٦] - وصيّت.

[٧] - نمود.

[٨] - اندر وى يافتم.

[٩] -+ چنين.

[١٠] - به خشم شود.

[١١] - خواهد شد+ بايد كه.

[١٢] - آن ساعت با آن ديو.

[١٣] - برخواند.

[١٤] - بود.

[١٥] - و ارنى+ پاره.

[١٦] - مردم.

[١٧] - گشته بود.

[١٨] - كرده بود.

[١٩] - مردم.

[٢٠] -+ و خطر بود كه.

[٢١] -( در حاشيه)+ حقّ تعالى.