[b ١٠٤] مى‌بلرزد دلم ز بيم نياز		همچون سيماب بر كف مفلوج‌
مرد نانى‌[١] كزو مدد نبود		نخورد جز به خون دل ممزوج‌

و چنان بايد كه بنده فرق بداند ميان غم روزى امروزينه و ميان‌[٢] غم روزى فردايينه كه غم روزى امروزينه نكوهيده نيست و دليل بر آن اين است‌[٣] كه رسول- صلى اللّه عليه و سلّم- گفت: «من اصبح معافى فى بدنه و آمنا فى بيته‌[٤] و له قوت يومه فكأنّما حيزت‌[٥] [له‌] الدنيا بحذا فيرها». گفت:[٦] هركه بامداد كند[٧] برخيزد تندرست و در خانه خويش ايمن و مرو را روزى آن روز[٨] آماده‌[٩] باشد چنان استى كه گويى همه دنيا[١٠] آن ويست.[١١] معنى آن بود- و اللّه اعلم- كه آن‌كس را همه دنيا از[١٢] آن وى بود، نصيب وى از[١٣] دنيا جزين نبود. و رسول- صلى اللّه عليه و سلّم- مر[١٤] تمامى نعمت دنيا را آمادگى قوّت آن روزينه شرط كرد، چه خاصّه‌[١٥] مؤمنان را. چون كسى را كه قوّت آن روزينه آماده نبود به‌[١٦] انديشه بود.

دانستم كه غم روزى امروزينه خوردن روا بود، امّا غم روزى فردايينه خوردن‌[١٧] هم به شرع نكوهيده است و هم به عقل كه آورده‌اند كه [a ١٠٥] موسى ٧‌[١٨] با مولى عزّ و جلّ‌[١٩] مناجات كرد[٢٠] كه اى بار خداى! چه بودى اگر غم روزى از دل بندگان برداشتى؟ فرمان آمد كه اگر غم روزى از دل بندگان خود[٢١] برداشتمى مرا فراموش كردندى. و تأويل اين به غم‌[٢٢] امروزينه بازگردد. امّا غم روزى فردايينه هم‌[٢٣] خوردن نكوهيده است كه آورده‌اند كه مولى عزّ و جلّ‌[٢٤] در كتاب پيشينيان چنين فرموده است كه هركه غم روزى فردايينه خورد در ديوان وى گناه‌[٢٥] بنويسند. و آورده‌اند كه مولى عزّ و جلّ‌[٢٦] مر داود را- ٧- چنين فرمود كه اى داود هم‌چنان‌كه ترا من‌[٢٧] آفريده‌ام‌

[١] - مردمانى.

[٢] -« ميان» ندارد.

[٣] -« اين است» ندارد.

[٤] - سر به.

[٥] - خيرت.

[٦] - يعنى+ گفت.

[٧] -« كند» ندارد.

[٨] - روزينه.

[٩] - آمده.

[١٠] - از.

[١١] - وى بود.

[١٢] -« از» ندارد.

[١٣] -+ اين.

[١٤] -« مر» ندارد.

[١٥] - عامّه.

[١٦] - با.

[١٧] -« خوردن» ندارد.

[١٨] - صلوات اللّه عليه.

[١٩] - تعالى.

[٢٠] -+ و گفت.

[٢١] -« غم روزى ... خود» ندارد.

[٢٢] -+ روزى.

[٢٣] -« هم» ندارد.

[٢٤] - تعالى.

[٢٥] - ديوان او گناهى.

[٢٦] - تعالى.

[٢٧] -« من» ندارد.