معنى آن بود[٣]- و اللّه اعلم- كه تو كسب مى‌كن وليكن دل‌[٤] مبند كه روزى من ازين كسب بود، چه تو ندانى كه روزى ترا[٥] ازينجا[٦] پديد آرد[٧] يا از جايى ديگر.

و خواجه حكيم- رحمه اللّه- چنين گفته است آن‌چه با تو[٨] است ندانى كه كراست و آن‌چه آن تست ندانى كه كجاست. پس حريص بودن‌[٩] تو بيهوده چراست.

و نشان نيك‌بختى بنده آن بود كه مولى عزّ و جلّ‌[١٠] روزى وى از آنجايى كه وى تكلّف كم كند[١١] رساند، چه به خبر آمده است از رسول- صلّى اللّه [b ١٠٣] عليه‌[١٢] و سلّم-:

«ابى اللّه ان يرزق عبده المؤمن من حيث يعلم». پارسى‌[١٣] آن بود كه نخواست مولى عزّ و جلّ‌[١٤] كه بنده مومن را روزى از آنجا دهد كه وى داند. معنى آن بود- و اللّه اعلم- كه چون بنده را مولى عزّ و جلّ‌[١٥] كه روزى از راه كسب‌[١٦] رساند، خطر بود كه دل وى بدان كسب بسته شود و چون از جايى رساند كه نينديشيده باشد[١٧] دلش به كسب بسته نشود[١٨] و يقين وى قوّت گيرد.

و خواجه حكيم را- رحمة اللّه عليه-[١٩] پرسيدند كه رسول- صلى اللّه عليه و سلّم-[٢٠] دعا كرد[٢١] كه «اللّهم من أحبّنى فارزقه العفاف و الكفاف، و من أبغضنى فأكثر ماله و ولده».

پارسى‌اش اين بود[٢٢] كه اى بار خداى! هركه مرا دوست مى‌دارد- كه رسول توام- تو مرو

[١] - ترا فراموش.

[٢] - گذار.

[٣] - معنى اين سخن آن است.

[٤] -+ اندر وى.

[٥] - تو.

[٦] - از انجا.

[٧] - آيد.

[٨] - در دست تست.

[٩] - حرص تو.

[١٠] - تعالى.

[١١] - كند كم.

[١٢] - ٧.

[١٣] -+ حديث.

[١٤] - تعالى.

[١٥] - تعالى.

[١٦] -+ به وى.

[١٧] - بود.

[١٨] - نشده باشد.

[١٩] - تعالى.

[٢٠] - ٧.

[٢١] -+ و گفت.

[٢٢] - پارسى آن بود.