اسباب چفسى،[١] باطنت هلاك شود. ميانه رفتن آن بود كه دست به اسباب اندر زده دارى‌[٢] و باطن‌[٣] از اسباب جدا دارى كه اگر از اسباب دست بازدارى، در سنّت خلل افتد و اگر به باطن بر سبب‌[٤] دل بندى، در فريضه خلل افتد، چه كسب كردن سنّت است و كسب ناكردن رخصت است و كسب ناديدن‌[٥] بدعت است و روزى از كسب ناديدن فريضه است. و همين خواجه گفته است- رحمه اللّه- كه فارغى از كار نشان كاهلى است [b ٩٨] و فارغى اندر كار نشان بسندكارى است. و همين خواجه گفته است كه اگر اندر روزى شكّى هست، كسب كن تا شكّ روزى را[٦] زير كسب بپوشانى تا رسوا نشوى و اگر يقينت قوّت مى‌دارد كه به كسب هيچ نگرانى نيست، كسب كن تا قوّت يقين‌[٧] در زير كسب بپوشى تا پيدا نشود[٨] چه كسب كردن مشغولى آرد و كسب ناكردن مشهورى.[٩] مشغولى تن را گزايد و مشهورى دين را.[١٠]

و خواجه امام ابو القاسم كرانسى [كذا: كرابيسى‌]- رحمه اللّه- چنين گفتى كه وقتى خواجه حاتم بلخى- رحمه اللّه- به زيارت وبشكه‌[١١] مى‌خواست رفتن، خواجه شقيق‌[١٢] گفتش:[١٣] بيدار باش‌[١٤] تيرلنگ چغانى نخورى! چون خواجه حاتم- رحمه اللّه- بدين خواجه چغانى رسيد، مر حاتم را پرسيد[١٥] كه هيچ باديه را فرورفته‌اى؟

گفت: رفته‌ام.

گفت: چگونه رفته‌اى؟

گفت: بر سبيل توكّل.

گفت: زاد نبرده‌اى‌[١٦] با خويشتن؟

گفت: نى![١٧]

[گفت:][١٨] پس چيزى از كجا مى‌خوردى؟[١٩]

گفت: پديد مى‌آمد.

[١] -T : معنى كلمه در بين سطور:« متعلق شوى».

[٢] - باشى.

[٣] -+ را.

[٤] - كسب.

[٥] - كسب ديدن.

[٦] -+ در.

[٧] -+ را.

[٨] - نشوى.

[٩] -+ آرد.

[١٠] - گزايد.

[١١] - اواشكرد[ كذا].

[١٢] - رحمه اللّه تعالى.

[١٣] -+ كه.

[١٤] -+ تا.

[١٥] - پرسيد مر حاتم را.

[١٦] - نبرده بودى.

[١٧] - نه+ گفت.

[١٨] -[] ازP افزوده شد.

[١٩] - خوردى.