بود كه ياد كريم نكند.[١] و رسول- صلى اللّه عليه و سلّم- فرموده‌اند[٢] كه علامت به‌[٣] نزديك شدن قيامت آن بود كه تا كسى را با كسى آشنايى نبود، سلام نكند و اين نكوهيده است، چه چنان بايد كه هركه مسلمان بود و گمان برى كه اگر بر وى سلام كنى گران‌[٤] نيايدش جواب دادن يا[٥] شاد شود، [a ٦٦] بايد كه‌[٦] سلام كنى.

و اهل معرفت چنين گفته‌اند كه بخيل به مال آن بود كه جز آن‌كه مولى عزّ و جلّ‌[٧] در مال وى‌[٨] فريضه كرده است نتواند دادن و چون بخلش قوّت كند شحّ گردد تا حقّهاى مال نتواند گزاردن و اين سبب هلاك‌[٩] بود، چه مولى عزّ و جلّ سبب رستگارى سلامت يافتن از[١٠] شحّ پيدا كرده است چنان‌كه مى‌فرمايد:[١١] «وَ مَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ» [الحشر/ ٩].

[١]- ياد كرديم.

[٢]- گفته است.

[٣]-« به» ندارد.

[٤]- گرانى.

[٥]-+ پس.

[٦]-« بايد كه» ندارد.

[٧]- خداى تعالى.

[٨]-« وى» ندارد.

[٩]-+ وى.

[١٠]-+ از دور بودن.

[١١]-+ قوله تعالى و تقدّس و تعظّم.