توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٥٨٤ - احكام نذر و عهد

مسأله ٢٦٦٥- كسى كه نذر كرده عملى را ترك كند و وقتى براى آن معين نكرده است، اگر از روى فراموشى يا ناچارى يا ندانستن، آن عمل را انجام دهد كفاره بر او واجب نيست، ولى بعداً هر وقت از روى اختيار آن را بجا آورد، بايد كفاره بدهد.

مسأله ٢٦٦٦- اگر نذر كند كه در هر هفته روز معينى مثلًا روز جمعه را روزه بگيرد چنانچه يكى از جمعه‌ها عيد فطر يا قربان باشد يا در روز جمعه عذر ديگرى مانند سفر يا حيض براى او پيدا شود، بايد آن روز را روزه نگيرد و قضاى آن را بجا آورد.

مسأله ٢٦٦٧- اگر نذر كند كه مقدار معينى را صدقه بدهد، چنانچه پيش از دادن صدقه بميرد، لازم نيست آن مقدار را از مال او صدقه بدهند و بهتر اين است كه بالغين از ورثه آن مقدار را از حصه خود از طرف ميّت صدقه بدهند.

مسأله ٢٦٦٨- اگر نذر كند كه به فقير معينى صدقه بدهد، نمى‌تواند آن را به فقير ديگر بدهد و اگر آن فقير بميرد، بنابر احتياط بايد به ورثه او بدهد.

مسأله ٢٦٦٩- اگر نذر كند كه به زيارت يكى از امامان مثلًا به زيارت حضرت ابى عبداللَّه عليه السلام مشرف شود، چنانچه به زيارت امام ديگرى برود كافى نيست و اگر بواسطه عذرى نتواند آن امام را زيارت كند، چيزى بر او واجب نيست.

مسأله ٢٦٧٠- كسى كه نذر كرده زيارت برود و غسل زيارت و نماز آن را نذر نكرده است لازم نيست آنها را بجا آورد.