توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٧٠ - احكام وضو

اگر چه بهتر اين است كه به نماز مبادرت نمايد.

مسأله ٣١٧- كسى كه بول يا غائط پى در پى از او خارج مى‌شود، بعد از وضو گرفتن در مواردى كه جايز است با آن وضو نماز بخواند جايز است كه نوشته قرآن را مس نمايد، اگر چه در غير حال نماز باشد.

مسأله ٣١٨- كسى كه بول او قطره قطره مى‌ريزد بايد براى نماز بوسيله كيسه‌اى كه در آن پنبه يا چيز ديگرى است كه از رسيدن بول به جاهاى ديگر جلوگيرى مى‌كند، خود را حفظ نمايد، و احتياط آن است كه اگر مشقت ندارد پيش از هر نماز مخرج بول را كه نجس شده آب بكشد، و نيز كسى كه نمى‌تواند از بيرون آمدن غائط خوددارى كند، چنانچه ممكن باشد بايد به مقدار نماز از رسيدن غائط به جاهاى ديگر جلوگيرى نمايد. و احتياط آن است كه اگر مشقت ندارد، براى هر نماز مخرج غائط را آب بكشد.

مسأله ٣١٩- كسى كه نمى‌تواند از بيرون آمدن بول و غائط خوددارى كند، در صورتى كه ممكن باشد به مقدار نماز از خارج شدن بول و غائط جلوگيرى نمايد بهتر آن است كه جلوگيرى نمايد، بلكه اگر مرض او به آسانى معالجه شود، احوط آن است كه خود را معالجه نمايد.

مسأله ٣٢٠- كسى كه نمى‌تواند از بيرون آمدن بول و غائط خوددارى كند، بعد از آنكه مرض او خوب شد، لازم نيست نمازهايى را كه در وقت مرض مطابق وظيفه‌اش خوانده قضا نمايد. ولى اگر در بين وقت نماز مرض او خوب شود، احتياطاً بايد نمازى را كه در آن وقت خوانده دوباره بخواند. مسأله ٣٢١- اگر كسى مرضى دارد كه نمى‌تواند از خارج شدن باد جلوگيرى كند، بايد به وظيفه كسانى كه نمى‌توانند از بيرون آمدن غائط خوددارى كنند عمل نمايد.