توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٢٦٧ - شكهاى صحيح

مسأله ١٢١١- وقتى يكى از شكهاى باطل براى انسان پيش آيد و بداند كه اگر به حالت بعدى منتقل شود براى او يقين يا گمان پيدا مى‌شود مى‌تواند با حالت شك نماز را ادامه دهد، مثلًا اگر در حال ايستادن شك كند كه يك ركعت خوانده يا بيشتر و بداند كه اگر به ركوع رود به يك طرف يقين يا گمان پيدا مى‌كند مى‌تواند با اين حال ركوع كند و اگر يقين و يا گمان براى وى حاصل شد طبق آن عمل مى‌كند و درغير اين صورت نماز باطل خواهد بود.

مسأله ١٢١٢- اگر اول، گمانش به يك طرف بيشتر باشد، بعد دو طرف در نظر او مساوى شود، بايد به دستور شك عمل نمايد و اگر اول دو طرف در نظر او مساوى باشد و به طرفى كه وظيفه او است بنا بگذارد، بعد گمانش به طرف ديگر برود، بايد همان طرف را بگيرد و نماز را تمام كند.

مسأله ١٢١٣- كسى كه نمى‌داند گمانش به يك طرف بيشتر است يا هر دو طرف در نظر او مساوى است بايد به دستور شك عمل كند.

مسأله ١٢١٤- اگر بعد از نماز بداند كه در بين نماز حال ترديدى داشته كه مثلًا دو ركعت خوانده يا سه ركعت و بنا را بر سه گذاشته، ولى نداند كه گمانش به خواندن سه ركعت بوده، يا هر دو طرف در نظر او مساوى بوده، بايد نماز احتياط را بخواند.

مسأله ١٢١٥- اگر موقعى كه تشهد مى‌خواند يا بعد از ايستادن شك كند كه دو سجده را بجا آورده يا نه و در همان موقع يكى از شكهايى كه اگر بعد از تمام شدن دو سجده اتفاق بيفتد صحيح مى‌باشد، براى او پيش آيد، مثلًا شك كند كه دو ركعت خوانده يا سه ركعت، چنانچه به دستور آن شك عمل كند نماز صحيح است.

مسأله ١٢١٦- اگر پيش از آنكه مشغول تشهد شود، يا پيش از ايستادن‌