توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٨٤ - احكام غسل كردن

مسأله ٣٨٠- اگر در غسل به اندازه سر مويى از بدن نشسته بماند، غسل باطل است، ولى شستن مثل توى گوش و بينى و هر چه از باطن شمرده مى‌شود، واجب نيست.

مسأله ٣٨١- جايى را كه شك دارد از ظاهر بدن است يا از باطن آن چنانچه قبلًا از ظاهر بوده بايد بشويد و الا واجب نيست.

مسأله ٣٨٢- اگر سوراخ جاى گوشواره و مانند آن به قدرى گشاد باشد كه داخل آن از ظاهر شمرده شود، بايد آن را شست اگر نه شستن آن لازم نيست.

مسأله ٣٨٣- چيزى را كه مانع رسيدن آب به بدن است، بايد برطرف كند و اگر پيش از آنكه يقين كند برطرف شده غسل نمايد غسل او باطل است.

مسأله ٣٨٤- اگر موقع غسل شك كند، چيزى كه مانع از رسيدن آب باشد در بدن او هست يا نه، بايد وارسى كند تا مطمئن شود كه مانعى نيست.

مسأله ٣٨٥- در غسل بايد موهاى كوتاهى را كه جزء بدن حساب مى‌شود بشويد و بنابر احتياط شستن موهاى بلند هم لازم مى‌باشد.

مسأله ٣٨٦- تمام شرطهايى كه براى صحيح بودن وضو گفته شد: مثل پاك بودن آب و غصبى نبودن آن، در صحيح بودن غسل هم شرط است، ولى در غسل لازم نيست بدن را از بالا به پايين بشويد، و نيز در غسل ترتيبى لازم نيست بعد از شستن سر و گردن فوراً بدن را بشويد، پس اگر بعد از شستن سر و گردن صبر كند، و بعد از مدتى طرف راست و چپ را بشويد اشكال ندارد، بلكه لازم نيست تمام سر و گردن يا بدن را يك مرتبه بشويد پس جايز است مثلًا سر را شسته و بعد از مدتى گردن را بشويد، ولى كسى كه نمى‌تواند از بيرون آمدن بول و غائط خوددارى كند، اگر به اندازه‌اى كه غسل كند و نماز بخواند بول و