توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ١٨٠ - احكام قبله

مسأله ٧٨٩- نماز مستحبى را مى‌شود در حال راه رفتن و سوارى خواند و اگر انسان در اين دو حال نماز مستحبى بخواند، لازم نيست رو به قبله باشد.

مسأله ٧٩٠- كسى كه مى‌خواهد نماز بخواند، بايد براى پيدا كردن قبله كوشش نمايد، تا يقين يا چيزى كه در حكم يقين است پيدا كند كه قبله كدام طرف است، و اگر نتواند، بايد به گمانى كه از محراب مسجد مسلمانان يا قبرهاى آنان يا از راههاى ديگر پيدا مى‌شود عمل نمايد؛ حتى اگر از گفته فاسق يا كافرى كه بواسطه قواعد علمى قبله را مى‌شناسد گمان به قبله پيدا كند كافى است.

مسأله ٧٩١- كسى كه گمان به قبله دارد، اگر بتواند گمان قويترى پيدا كند نمى‌تواند به گمان خود عمل نمايد. مثلًا اگر ميهمان از گفته صاحب خانه گمان به قبله پيدا كند، ولى بتواند از راه ديگر گمان قويترى پيدا كند. نبايد به حرف او عمل نمايد.

مسأله ٧٩٢- اگر براى پيدا كردن قبله وسيله‌اى ندارد، يا با اينكه كوشش كرده، گمانش به طرفى نمى‌رود، نماز خواندن به يك طرف كافى است و احتياط مستحب آن است كه چنانچه وقت نماز وسعت دارد چهار نماز به چهار طرف بخواند.

مسأله ٧٩٣- اگر يقين يا گمان كند كه قبله در يكى از دو طرف است بنابر احتياط بايد به هر دو طرف نماز بخواند. مسأله ٧٩٤- كسى كه بخواهد به چند طرف نماز بخواند، اگر بخواهد دو نماز بخواند كه مثل نماز ظهر و عصر بايد يكى بعد از ديگرى خوانده شود، احتياط مستحب آن است كه نماز اول را به آن چند طرف بخواند بعد نماز دوم را شروع كند.