توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٢١٤ - قيام(ايستادن)

مسأله ٩٦٩- اگر ركوع را فراموش كند و بعد از حمد و سوره بنشيند و يادش بيايد كه ركوع نكرده، بايد بايستد و به ركوع رود، و اگر بدون اينكه بايستد به حال خميدگى به ركوع برگردد، چون قيام متصل به ركوع را بجا نياورده، نماز او باطل است.

مسأله ٩٧٠- موقعى كه براى تكبيرة الاحرام يا قرائت ايستاده است، بايد بدن را حركت ندهد و به طرفى خم نشود و بنابر احتياط به جايى تكيه نكند، ولى اگر از روى ناچارى باشد اشكال ندارد.

مسأله ٩٧١- اگر موقعى كه ايستاده، از روى فراموشى بدن را حركت دهد، يا به طرفى خم شود، يا به جايى تكيه كند، اشكال ندارد.

مسأله ٩٧٢- احتياط مستحب آن است كه در موقع ايستادن، هر دو پا روى زمين باشد، ولى لازم نيست سنگينى بدن روى هر دو پا باشد و اگر روى يك پا هم باشد اشكال ندارد.

مسأله ٩٧٣- كسى كه مى‌تواند درست بايستد، اگر پاها را خيلى گشاد بگذارد كه ايستادن بر او صدق نكند، نمازش باطل است.

مسأله ٩٧٤- موقعى كه انسان در نماز مشغول خواندن چيزى از اذكار واجب است بايد بدنش آرام باشد و در موقعى كه مى‌خواهد كمى جلو يا عقب رود، يا كمى بدن را به طرف راست يا چپ حركت دهد، بايد چيزى نگويد.

مسأله ٩٧٥- اگر در حال حركت بدن ذكر مستحبى بگويد، مثلًا موقع رفتن به ركوع يا رفتن به سجده تكبير بگويد، نمازش صحيح است و «بِحَولِ اللَّه وَقُوتِهِ اقُومُ وَاقعُدُ» را بايد در حال برخاستن بگويد.

مسأله ٩٧٦- حركت دادن دست و انگشتان در موقع خواندن حمد اشكال ندارد، اگر چه احتياط مستحب آن است كه آنها را حركت ندهد.