توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٢٢٧ - ركوع

مسأله ١٠٤٤- اگر بواسطه مرض و مانند آن در ركوع آرام نگيرد، نماز صحيح است، ولى بايد پيش از آنكه از حال ركوع خارج شود، ذكر واجب را به نحوى كه گذشت بگويد.

مسأله ١٠٤٥- هر گاه نتواند به اندازه ركوع خم شود، بايد به چيزى تكيه دهد و ركوع كند و اگر موقعى هم كه تكيه داده نتواند به طور معمول ركوع كند، بنابر احتياط بايد به هر اندازه مى‌تواند خم شود و اشاره به ركوع نيز بنمايد و اگر هيچ نتواند خم شود، بايد براى ركوع با سر اشاره نمايد.

مسأله ١٠٤٦- كسى كه براى ركوع بايد با سر اشاره كند اگر نتواند اشاره كند، بايد به نيّت ركوع چشم ها را روى هم بگذارد و ذكر آن را بگويد و به نيّت برخاستن از ركوع چشمها را باز كند و اگر از اين هم عاجز است بنابر احتياط در قلب نيّت ركوع كند و ذكر آن را بگويد.

مسأله ١٠٤٧- كسى كه نمى‌تواند ايستاده ركوع كند، ولى براى ركوع مى‌تواند در حالى كه نشسته است خم شود بايد موقع ركوع بنشيند و براى ركوع خم شود و احتياط مستحب آن است كه نماز ديگرى هم بخواند و براى ركوع با سر اشاره نمايد.

مسأله ١٠٤٨- اگر بعد از رسيدن به حد ركوع و آرام گرفتن بدن سر بردارد و دو مرتبه به اندازه ركوع خم شود، نمازش باطل است.

مسأله ١٠٤٩- بعد از تمام شدن ذكر ركوع، بايد راست بايستد و بعد از آنكه بدن آرام گرفت به سجده رود و اگر عمداً پيش از ايستادن يا پيش از آرام گرفتن بدن به سجده رود نمازش باطل است.

مسأله ١٠٥٠- اگر ركوع را فراموش كند و پيش از آنكه به سجده برسد يادش بيايد بايد بايستد بعد به ركوع رود و چنانچه به حالت خميدگى به ركوع‌