توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٤٨٥ - احكام مساقات

احكام مُساقات‌

مسأله ٢٢٤٦- اگر انسان با كسى به اين قسم معامله كند كه درختهاى ميوه‌اى را كه ميوه آن مال خود او است يا اختيار ميوه‌هاى آن با او است تا مدت معينى به آن كس واگذار كند كه تربيت نمايد و آب دهد و به مقدارى كه قرار مى‌گذارند از ميوه آن بردارد، اين معامله را عقد مساقات مى‌گويند كه همانند عقد مزارعه عقدى لازم است و مى‌تواند مانند مزارعه اذنى نيز انجام گيرد.

مسأله ٢٢٤٧- مساقات عقدى در درختهايى كه ميوه نمى‌دهد مثل بيد و چنار صحيح نيست و در مثل درخت حنا كه از برگ آن استفاده مى‌كنند اشكال ندارد.

مسأله ٢٢٤٨- در معامله مساقات لازم نيست صيغه بخوانند، بلكه اگر صاحب درخت به قصد مساقات آن را واگذار كند و كسى كه كار مى‌كند به همين قصد مشغول كار شود، معامله صحيح است.

مسأله ٢٢٤٩- مالك و كسى كه تربيت درختها را به عهده مى‌گيرد، بايد مكلف و عاقل باشند و كسى آنها را مجبور نكرده باشد و نيز مالك بايد سفيه نباشد؛ يعنى مال خود را در كارهاى بيهوده مصرف نكند.

مسأله ٢٢٥٠- مدت مساقات بايد معلوم باشد و اگر اول آن را معين كنند